Als de Partij voor het Behoud van de Diersoorten (PvhBD) het na vijftien maart voor het zeggen krijgt, wordt in de provincie Groningen het eerste verpleeghuis voor vrije uitloop ouderen geopend. Het tehuis -‘Geschokt maar nog op orde’ , heeft drie (maximale) sterren van de Mensenbescherming gekregen. Vrije uitloop voor ouderen betekent dat ze het tehuis dagelijks zelfstandig mogen verlaten om in een aanpalende afgebakende ruimte van frisse lucht en een zonnestraaltje kunnen genieten. Luiers (en personeel) zijn niet nodig, aan het eind van de dag worden poep en pies in de vrije uitloopzone door vrijwilligers opgeruimd. Via een lopende band wordt vanuit de keuken tussen 13.00 en 14.00 uur het voedsel geserveerd, onder andere het Gronings suikerbrood. Door te kiezen voor deze mogelijkheid kan het bestuur van de instelling bezuinigen op de personeelskosten.
‘Geschokt maar nog op Orde’ ligt in een gebied dat zwaar door de aardbevingen van de laatste jaren is getroffen. De dorpen en wegen maken een desolate indruk. Huizen en boerderijen zijn (deels) ingestort, banken en middenstanders hebben het gebied verlaten. Het openbaar vervoer is tot stilstand gekomen.De elektriciteitsvoorziening is afgesloten. Daarom moeten de bejaarden met de kippen op stok en met een winterjas aan naar bed. Andere politieke partijen willen het initiatief van de PvhBD volgen.
Echte Groningers spreken schande van het plan. Ze vinden de regio zo onveilig geworden dat de kans bestaat dat ook in de ‘veilige ruimte’ ouderen in door de gaswinning ontstane spleten en gaten wegzakken. Een soort Sodom en Gomorra. En de provincie een nog slechtere naam zullen bezorgen. Vorige week hoopten de Groningers op het splijten van de aarde en een val naar de blaartrekkende hellen, toen een voorman van de PvdA hun provincie bezocht en sorry zei. Maar de Here God was deze socialist genadig.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan.