Een paar dagen geleden zag Chef op de tv twee al wat oudere mannen die twee kleine kinderen uit het water van een rivier hadden gered. Omdat Chef middenin hun relaas viel miste hij de context. Mogelijk waren de kleintjes van een overvarende pont gevallen, vast gegord in hun kinderwagen, zo maakte Chef op. Het was fantastisch dat die mannen het water in waren gedoken en niet hadden afgewacht tot anderen dat initiatief namen. Dankzij hen leven de twee nog. De mensen in de studio waren aangedaan door hun relaas, zo rustig verteld ook.
De nachten erna deed Chef geen oog meer dicht. Beelden van een sinterklaasavond lang geleden spookten door zijn hoofd. Chef was die avond op de redactie van zijn persbureau, hij had dienst. Sinterklaasvieringen verliepen toen nog erg rustig, er was geen Zwartepietendiscussie. Het vroor die avond en er was een klein beetje mist. Halverwege de avond kwam er een bericht binnen van de politie: er was een auto te water in het buitengebied. De inzittenden zaten er nog in. Chef reed met fotograaf Paul Stolk, zijn collega en vriend, naar de plek. Normaal gesproken zijn journalisten waarnemers en geen hulpverleners. Maar die avond, op dat moment, waren zij de eersten en enigen op die rampplek. Ze zagen een auto op de kop in het koude en donkere water liggen met de lichten nog aan. Het was verder stil, erg stil, daar op die plek. Zoals het altijd stil is als er verschrikkingen gebeuren.
Wat Chef nu beschrijft is niet bedoeld om roem te oogsten of waardering te krijgen; hij beschrijft het mechanisme dat optreedt als je met twee mensen op de kant een auto te water ziet met daarin mensen. Hij sprong in het water en zwom naar de auto, een Mini Cooper, de voorruit was er door de klap uitgesprongen. In de auto zag Chef een doodsbange vrouw. Hij schreeuwde tegen haar: eruit, eruit, en sleurde haar uit de wagen en bracht haar naar de kant waar inmiddels ook twee politiemensen stonden. Weer ging Chef naar de auto en trok aan een arm van een andere inzittende. Een slappe arm van een dode man die onder de houten bodem van de ondersteboven auto lag, met daarboven op de doodsbange vrouw die hem- zonder dat te beseffen, belette overeind te komen.
De een leeft en de ander is dood omdat hij zich niet op kon richten. Dat is waar Chef wakker van lag. Het is de makke van het ouder worden; het pantser waarmee journalisten, Chef ook, zich beschermen om hun werk aan te kunnen, wordt dunner en dunner totdat vroeger weer nu wordt.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen Chef corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren.
rita zegt
geen waardering hiervoor:) maar het is wel een gevalletje de dharma handen en voeten geven…….