Vergeten maakt je kleiner
Je brokkelt af, beetje bij beetje
Als een ruïne blootgesteld
Aan slijtende invloeden
Van winden van verandering
En stortbuien van emoties
Vergeven maakt je groter
Je vindt ruimte, beetje bij beetje
Wat niet bij je hoort
Laat je los en geef je mee
Aan de winden van verandering
En stortbuien van emoties
Vergeten neemt je gevangen
Ketent je in een kerker
Onder de ruïne van jouw leven
Die vanzelf ontstaat
Door winden van verandering
En stortbuien van emoties
Vergeven heft je boven alles uit
Bevrijd je uit jouw eigen kerker
Plaatst je in de ruimte van het leven
Overal om je heen
In winden van verandering
En stortbuien van emoties
Vergeten geeft macht
Aan wie jou ophangt
Aan het touw dat jij zelf slaat
Van gebeurtenissen die zijn blootgesteld
Aan winden van verandering
En stortbuien van emoties
Vergeven geeft kracht
Door jou adem te geven
Van lucht die jij zelf zuivert
Door touwen door te hakken en prijs te geven
Aan winden van verandering
En stortbuien van emoties
