Ik heb er een hekel aan om dingen onder dwang te doen, daar word ik heel erg nerveus van, stressvorming ook.
Ik ben redelijk vrij opgevoed, ontwikkelde mij vrij autonoom, dacht ik. Was onder andere verkoper van gebrande pinda’s en Paashazen aan de groothandel. Een beetje vreemd beroep maar ik deed dat vrijwillig.
Ik leverde met mijn zelf gestichte persbureaus nieuws, tekst, foto’s en beeldmateriaal aan binnen-en buitenlandse media. Niemand dwong mij daartoe.
In loondienst bij kranten draaide ik mijn eigen winkel binnen de redactie. Zonder dwang.
Zo gauw ik dingen moet doen, krijg ik stress. Soms zeg ik tegen mezelf dat ik in de middag naar de kruidenier moet om boodschappen te doen. Maar gaandeweg zegt een stemmetje in mij dat dat niet hoeft omdat er nog eten genoeg in huis is. Dan ontspan ik weer.
Ik kan niet tegen groepjes die mij voorzeggen hoe ik moet denken en handelen. Die mijn koers willen bepalen.
Sommige dingen heb ik uitbesteed, zo gaan in de hoofdkamer van de Kloosterbunker met een apparaatje automatisch de lichten aan als het buiten donker wordt. Apparaatjes kennen geen dwang of stress.
Vorig week was ik nerveus omdat ik naar de huisarts moest om de uitslag van een bloedtest te bespreken. Het ging er mij om dat ik gedwongen werd naar de arts te gaan. Op dat en dat uur, die en die dag. Niet zozeer de uitslag. Gelukkig was alles goed maar de bloeddruk hoog. Ik vertelde de arts van de stress, ze begreep dat wel, zei ze.
Ik besef ook wel dat volledige autonomie, de afwezigheid van dwang, een utopie is. Soms moet ik dingen doen, veel zelfs, maar ik stel me voor dat die bij het leven horen. Dat ik toch verder voldoende vrijheid heb om te beslissen over tijdstip en inhoud van zaken zonder dwang te ervaren.
Het schrijven van deze column gebeurde onder dwang, anders zou er geen column van mij in het BD verschijnen. Maar ook vrijwillig. Ik kan er natuurlijk ook voor kiezen om geen column te schrijven maar daar word ik weer nerveus van. Waarom weet ik niet. Ze noemen dat vrijheid in gebondenheid. Kan ook stressvol zijn.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.