Het stormde gisteren, code geel en rood, de Kloosterbunker lag even in rood, later geel. We zagen hier binnen niet alleen dat het stormde door het neerbuigen van de enorme bomen hier voor het Klooster, maar hoorden de storm ook rond het gebouw loeien.
‘Hoe komt het dat een storm loeit’, vroeg ik aan de medekloosterling, de kleindochter van zeevisser Thijmen- mijn vriendin. ‘Dat komt door het gebouw, het hekwerk, de gaten tussen de huizen, dat veroorzaakt dat geluid, als de wind er langs raast’, antwoordde ze.
‘Dus, als ik op de Veluwe zou staan, op een heideveld bij Vierhouten, dan zou de storm niet loeien’, vroeg ik. ‘Ik denk het niet’, zei de kleindochter.
Op een dag, als het weer stormt, trek ik naar Vierhouten, naar dat heideveld: loeit het wel, loeit het niet. Dat is de vraag.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Bert Dorrestijn zegt
Hahaaa. Ik denk dat er grote kans bestaat dat de eerstvolgende storm op dat heideveld in Vierhouten meer ” raast “. Maar zeker weten doe ik het niet……..