Als hoofdredacteur van het Boeddhistisch Dagblad heb ik de beste baan van de wereld. Eigenlijk ben ik meer een manager van een hotel met veel kamers en vele gasten: medewerkers van de krant. Alleen dank zij hen- en de donateurs, kan er dagelijks een krant uitgebracht worden. Ze komen langs, logeren soms een tijdje in hotel Vrijzijn, vertrekken weer naar hun eigen land of zwerven over de wereld. Of melden zich op vaste tijdstippen in de week met bijdragen en dana.
Met sommigen heb ik dagelijks contact, met anderen minder vaak en er zijn redacteuren/medewerkers van wie ik een tijdje minder of nooit meer wat hoor. Ze zijn er wel of niet, maar nooit uit mijn gedachten, mijn leven. Dat heeft niks met desinteresse te maken maar met het organisch karakter van het samenstellen van het BD. Er is geen drang of dwang tot leveren, het is zo het is. Dat is weleens anders geweest.
Toen de krant net bestond, in februari 2012, zat ik zo’n 18 uur per dag achter de PC om een organisatie op te zetten en medewerkers aan te trekken. Nieuws te vergaren. Er bestond niks op dat gebied, een boeddhistische krant die zeven dagen per week, alle dagen van het jaar in de lucht is. Een hele klus. Webmeester Paul waarschuwde me: een goede krant in de ether zetten kost minstens 3 jaar. Dat klopte. Na die jaren werd ik ook rustiger bij het uitbrengen van de krant. Is er niks, dan is er niks, zo redeneerde ik. Maar meestal gebeurt er ergens op de wereld wel wat onder boeddhisten dat de moeite van het vermelden waard is.
Organisch, wat een mooi woord. Is boeddhisme organisch? Een hotel runnen? Jazeker, een hotel zonder winstoogmerk. Bij een club lieve, goedwillende mensen horen. Iedereen is welkom in hotel Vrijzijn. En als ik een dutje doe: effe klingelen bij de receptie.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Wouter ter Braake zegt
Fijne stek om af en toe te logeren en te ouwehoeren aan de bar. Maar bovenal fijn wat er op de leestafel in het hotel te vinden valt. Veel juweeltjes met prachtige teksten. En fijn dat ik er zelf ook af en toe iets te lezen mag neerleggen.
Blijf nog lang bezig. En gelukkig, deze horeca kent geen lock down.
G.J. Smeets zegt
Ja, en fijn voor leveranciers aan de leestafel van hotel Vrijheid is dat de manager niet aan deadlines doet.
Mieke en François zegt
Hoewel wij wat extreem op een social distance zitten voelt het toch als ons stamhotel. We zijn vereerd dat we ook op de leestafel liggen.
Giel Geldof zegt
Ik ben nog een vrij nieuwe gast, maar voel mij elke dag zeer comfortabel in dit hotel. En voor het harde werk van de gastheer ben ik zeer dankbaar. Binnenkort zal ik de beurs weer eens trekken. Voor nu ieder Fijne Feestdagen.