Vandaag viert een jonge vrouw haar achttiende verjaardag, ik feliciteer haar daar van harte mee en wens haar een lang, gezond en gelukkig leven toe. Maar dan wel in andere omstandigheden en hoedanigheid.
Zij maakt namelijk- en daar kan ze ook niks aan doen, deel uit van een familie die gratis in onze kostbare goed verwarmde staatsverblijven woont, een wagenpark heeft met chauffeurs en beveiligers, eigen koks en schoonmakers, niet voor de kost hoeft te werken en waarvan de vader drie maanden per jaar een stukje mooi Nederland afsluit voor de burgers van Nederland.
Zeg maar kapitaalkrachtige vrijwillige werklozen.
Het gezin is altijd goed gekleed en gekapt- van onze centen, vanwege de toelages die het krijgt om in een sprookjesdecor te verblijven, terwijl het een van de rijkste families op aarde is, mogelijk wel de rijkste.
De jonge vrouw die vandaag verjaart ontvangt (straks) een toelage van bijna twee miljoen euro per jaar om zich voor te bereiden op haar toekomst.
Vandaag, zo schijnt, zijn op radio en tv films en zo verschenen over de verjaardag van de jonge vrouw. En de Nederlandse staatsdienst verspreidde foto’s van haar in een fraai gewaad en met mooi kapsel.
Om mij heen ken ik mensen die 700 euro per maand voor een koude en natte woning aan huur moeten betalen. De verwarming niet aan kunnen zetten omdat ze daar geen geld voor hebben, uit de voedselba(n)k eten, zich geen broodje Dennis kunnen veroorloven, omdat ze voor dat geld ook twee broden kunnen kopen. Er is nauwelijks geld om hun kinderen goed te kleden. In de winter blijft de verwarming uit en zitten ze letterlijk in de kou. En hun situatie zal altijd dezelfde blijven.
Dat is ook het geval bij de familie van de jonge jarige. Die doet niet aan zelfreflectie- ‘zijn we nodig of stoppen we met dit toneelstuk?’ en gaan we eens zelf de kost verdienen? We hebben lang genoeg op de zak van burgers geteerd.
Ik vraag me af, draait de musical Soldaat van Oranje nog? Alles is toch vergankelijk.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Jos de Moel zegt
Het hele leven is een toneelstuk. Blijf lachen en geniet ervan.
Ruud van Bokhoven zegt
En zij die het slachtoffer waren van de toeslagaffaire en het nog steeds zijn omdat hun compensatie waar zij recht op hebben niet of nauwelijks na jaren is voldaan.
Clementine zegt
Zo waar.🙏