Het is vandaag de elfde van de elfde, een belangrijke dag binnen het carnaval. Als er geen corona zou zijn geweest zaten de kroegen en zaaltjes vol met vrolijke, drinkende en musicerende lieden. Maar er heerst wel corona.
De moeder van mijn kinderen is een Brabantse en haar vader en broers waren- niet tegelijk overigens, Prins Carnaval. En de moeder van de moeder van mijn kinderen de Moeder van het carnaval. In de plaats waar mijn schoonvader Prins was droegen de carnavalsvierders een blauwe boerenkiel met een rode boerenzakdoek om de nek. Mijn schoonvader en later ook diens zonen droegen een steek op het hoofd en een sjerp. We gingen van kroeg naar kroeg en ook naar het gemeenschapshuis. Thuis stond een pan snert op het vuur met roggebrood en katenspek.
Op een dag werd ik door een carnavalscomité in de Spoorstad waar de Kloosterbunker toen was gevestigd, uitgenodigd jurylid te zijn om optredende musicerende carnavalsbandjes te beoordelen. Dat vond plaats in de plaatselijke schouwburg waarvan de directeur bekend stond als Jan de Stoorzender. Als er tijdens optredens aanhoudende kuchers in de zaal zaten werd gewoon tijdens een optreden het volle licht aangedaan, de act van bijvoorbeeld een conferencier onderbroken, en sprak Jan de Stoorzender vanaf het podium de kucher waarschuwend toe. Nog één kuchje en de man of vrouw kon de schouwburg verlaten en kreeg het geld voor het kaartje niet terugbetaald. De bezoekers waren doodsbang voor die man.
Ik betrad als aspirant jurylid bedeesd de hal van de schouwburg en werd welkom geheten door de voorzitter van de jury. Heerlijk om te mogen jureren en een eer dat ze mij gevraagd hadden. Zo kon ik mijn sporen nalaten. Waar is je kiel, informeerde ze. Ik wist van geen kiel, was vergeten dat het om een carnavaleske beoordeling ging. Maar ik kon natuurlijk ook niet in een colbertje achter de jurytafel zitten. De voorzitter greep een dik Perzisch kleed van een tafel in het restaurant, gelukkig was Jan de Stoorzender er niet, pakte een schaar en knipte een gat in het kleed waar mijn hoofd precies doorheen ging. En zo zat ik met de Pers om mijn schouders te beoordelen. Het zweet brak me uit.
Na de optredens kwam ik erachter dat ik net zo goed thuis had kunnen blijven, want de jury was totaal corrupt en vooringenomen. De winnaar was van tevoren al bekend en daar nam iedereen genoegen mee. Ik was een onwetende.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.