Steden schuilen niet als het regent, staat in grote letters op het dak van het gebouw van de gemeentelijke vuilnisdienst ROTEB aan het Kleinpolderplein in Rotterdam. De tekst is van de dichter Joseph Brodsky en komt met name bij duisternis, als de letters verlicht zijn, tot z’n recht. Ik vind het een energieke tekst in de stad van durvers en doeners.
Ik reed vandaag langs het ROTEB-gebouw en dacht: waar is mijn regenjas, heb ik wel een regenjas? Ik hoefde mijn kleerkast niet in te duiken, want ik heb er geen. Wel winterjassen, zomerjassen ook. Heel erg lang geleden had ik een paarse regenjas in de vorm van een tent. Eigenlijk een soort overjas, de regenjas had geen zakken, via spleten kon ik mijn handen in de zakken van een colbertje stoppen. Op een dag was de jas weg.
In mijn archief vond ik nog een foto uit 1972 met mijn hond Quintus in het Kralingse Bos. Daarop is te zien dat ik een soort trenchcoat draag, een beige. De trenchcoat is weg.
Alles is vergankelijk.
Hoek schuilt niet als het regent, maar loopt in zijn colbertje door de regen. De heerlijke regen.
Blijf gezond.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.