Op een dag reed ik als politieverslaggever naar de rechtbank in Middelburg langs een nostalgische zaak met spullen uit de jaren vijftig toen ik Jimmy, die nog niet wist dat hij zo heette, in de etalage van de winkel zag staan. Mijn hele leven was ik net als velen al op zoek naar een modepop die bij mij paste. Daar stond hij dan in al zijn glorie. Joop II. Ik was gelijk verliefd op hem en zette de auto aan de kant en ging de winkel binnen en vroeg de eigenaar naar de prijs van de pop. In de winkel had Jimmy een prachtige hoed op, maar die wilde de eigenaar niet mee verkopen.
De volgende dag haalde ik de pop op en gaf hem de naam Jimmy Stone. Vanuit Middelburg vervoerde ik Jimmy in de auto naar mijn toenmalige woonplaats, een tocht van zo’n honderd kilometer. Maar de pop was zo groot dat een deel van zijn benen en voeten vanuit de achterbak buiten de auto staken en ik zag hoe andere automobilisten op de snelweg er naar keken. Werd er een lijk vervoerd? Zonder door de politie te zijn aangehouden kwam ik thuis en zette Jimmy in de toenmalige Kloosterbunker I. Behalve dat Jim erg leuk gezelschap was- ik kleedde hem elke maand anders aan, had hij ook een belangrijke taak te vervullen als bewaker. Als ik niet thuis was keek Jimmy door het raam en was goed zichtbaar voor de buitenwacht, onder wie inbrekers. Er is nooit ingebroken.
Voordat Jimmy in mijn leven kwam had ik een elektronische hond, een kleine kast met een enorme luidspreker op de rug in huis, dat geluiden opving en dan het geblaf van een hond liet horen. Naar ik meen meer dan 100 dB. Ik ging altijd lang op vakantie, wel een maand, en op een dag gingen stratenmakers aan de slag in de buurt van mijn woning en blafte de hond voortdurend, de buren werden er gek van. Dan was Jim toch rustiger.
Ik sluit niet uit dat Jimmy zich op een dag manifesteert als boeddha. Hij is wel van steen maar van kroppen sla is ook lange tijd gedacht dat die geen gevoel hadden, vegetariërs. Waarom zou een stenen pop geen leven kunnen hebben? Er zijn miljoenen boeddhisten die beelden vereren.
Jimmy is vrijwel nooit in de huidige Kloosterbunker en bewaakt als een bodhisattva het huis van een alleenwonende vrouw. Hij was in die buurt lange tijd het gesprek van de dag. Veel mensen dachten dat die vrouw toch niet alleen woonde door die vent in haar kamer. Ik heb een tijdje terug overwogen om bij een modepoppenspeciaalzaak in Beekbergen een nieuwe – zittende – pop te kopen en die op een stoel aan tafel in de Bunker te zetten- in eigentijdse kleding. Ik heb nog wel wat spullen over. Maar mijn vriendin, de kleindochter van zeevisser Thijmen, dreigde om dan de relatie te minderen. Ik ben nooit naar Beekbergen afgereisd om daar de vervanger voor Jimmy te kopen. Dat is nu, in een tijd van quarantaine door het coronavirus, wel jammer. Dan had ik ’s avonds een bordje mee kunnen dekken. Maar ja, je moet toch keuzes maken en de harmonie bewaren
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
