Gistermiddag keek ik in de korte serie Troost TV van DWDD naar afleveringen van Koot en Bie, uit de jaren zeventig, tachtig en een beetje negentig. Bedoeld om de lach weer terug te brengen in deze tijd. Ik ben altijd een fan van Koot en Bie geweest, ze waren zo uniek en spraakmakend. Als ze op de zondagavond uitzonden stapte ik steevast op maandagmorgen de kamer van de hoofdredacteur van de krant waar ik toen werkte binnen om met eerste onder zijns gelijken de uitzending te bespreken. Bijna de hele redactie was fan, hij ook. Soms speelden we scenes na.
Ik was benieuwd of die afleveringen niet te gedateerd waren, een product van hun tijd en nu niet meer om aan te zien. Dat was niet het geval, de types die Koot en Bie neerzetten, zoals de Vieze Man, bleken nog zeer hedendaags. Ik genoot van hun acteertalenten en taalgebruik en zag ineens op het scherm een typetje verschijnen dat ik nog nooit eerder gezien had. De vrouw, een door Koot gespeeld personage, zo vermoedde ik, sprak over eenzaamheid en dat veel mensen werkelijk alleen zijn, zelfs geen familie hadden. Zoals de Vieze Man. Wat een vondst.
Ik keek en luisterde geamuseerd naar de vrouw en dacht dat dit het begin zou zijn van een nieuwe sketch van het tweetal. Tot ik besefte dat de opname was afgelopen en de tv overgeschakeld was naar het nu, de werkelijkheid en de vrouw sprak over het virus. Op een Koot en Bie-manier, dat wel.
Zo is het leven, humor afgewisseld met ernst. Er zijn al grapjes in omloop over corona maar de meeste halen het niet bij die van Koot en Bie. Misschien verbetert de kwaliteit als de coronabesmetting langer duurt. Humor heeft tijd nodig om te rijpen.
Die Troost TV op NPO3 is werkelijk een bijzonder iets. Ik zag John Cleese als krankzinnige hoteleigenaar in de BBC- serie Fawlty Flowers, ook uit de jaren zeventig. Er logeerde een psychiater met zijn vrouw in het hotel en dat zorgde voor bizarre situaties. En ik zag en hoorde Neil Young optreden, in zijn jonge jaren. Fantastisch. Kan die Troost TV niet altijd uitgezonden worden? Jiskefet schijnt ook in de herhaling te zijn.
Vanmorgen zag ik een leuke specht in een dode boom tegenover de Kloosterbunker, hij hipte naar de top.
Het leven is verrrrukkkkelijkkkk. Zeggen ze.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
