Vijftien jaar was ik onwetend dat ik op een door Herman Miller ontworpen bureaustoel zat. Miller is een beroemd ontwerper en veel groten der aarde- onder wie de voormalige Amerikaanse president Barack Obama, hebben zo’n stoel en zitten erop. De stoel heeft knoppen en kabels waarmee je het ergonomische zitmeubel in veel standen kan zetten en is grotendeels recyclebaar.
Ik kwam erachter dat het een Herman Millerstoel was nadat ik op zoek was gegaan naar nieuwe armleuningen, tegenwoordig armpads geheten, omdat het leer van een van die leuningen zo uitgedroogd was dat de schuimrubberen vulling zichtbaar was, alsof Abel Konijn- van mijn dochter maar 4 jaar een logé van mij, uit de dood was herrezen en er een gat in had geknaagd. Zoals hij ook werkelijk in een dure lederen bank van mij deed nadat ik hem plaagde. Mijn advies aan de lezers van deze column is dan ook: plaag nooit een konijn.
Ik ben dus de eigenaar van een Herman Millerstoel. Ik zou zo’n stoel nu niet meer kunnen betalen, maar in 2005 bracht ik mijn dagen zittend door op een bureaustoel van 49 euro. Als ik na een tijdje daaruit opstond had mijn lichaam het model van de stoel aangenomen. Dat loopt onprettig. Mijn vriendin, de kleindochter van een zeevisser en dochter van een palingroker, sprak toen de historische woorden: Dit gaat zo niet langer en een paar dagen later stonden we in de showroom van Ergo Zit in Vught. En we kochten daar een bureaustoel en een Swopper. We zijn van eenvoudige komaf dus deelden we het aankoopbedrag. We zijn ook niet geïnteresseerd in merken of sterrenrestaurants. We wilden alleen een goede stoel.
Vanmiddag reisde ik af naar Vught om daar de pads op te halen. Ze kostten het bedrag waarvoor je ook een goede bureaustoel kunt kopen. Herman Miller is niet voor Jan met de pet.
Is mijn leven nu veranderd nu ik op een Miller zit? Nee. We waren in 2005 onwetend van het merk en de ontwerper. Dus het ego speelde geen rol. Wel de onwetendheid. Mijn vriendin had en heeft het beste met mij voor, we waren niet uit op pronken. De stoel ging zo, hup, de auto in. Wat wel telt is de wet van oorzaak en gevolg. Op deze Herman Millerstoel passen alleen Herman Millerpads. Karmapads.
Wat ik niet uit mijn geheugen kan wissen is dat Obama ook in zo’n stoel zit.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of te twijfelen aan het nu.