Bij alle polarisatie over de pakjesbezorger van de Sint zou je haast vergeten dat week 49 van het jaar onze winterse speelweek is.
Het spel begint zodra buurman Hans zich in het Sint-pak hijst. Spel draait erom dat je tegelijk meer manieren hanteert om werkelijkheid te maken en te beleven. Dus spelen we al knipogend mee met de Sint-wereld van het kind en houden zorgvuldig diens geloof in stand, ook al weten wij 8-plussers dat de Sint niet bestaat. Serieus doen alsof is cruciaal voor het spel. We vinden dit spel zelfs zo leuk dat we het voortzetten nadat alle kinderen in de familie ongelovig zijn geworden.
Maar er is meer. Als we een surprise maken of een gedicht schrijven, spelen we uitbundig met betekenissen. Sint ontsteekt een brainstorm aan creativiteit. Op rijm uiten we bovendien vriendelijke kritiek op onze medemens.
Als je ziet hoe vrolijk iedereen dit Sint-spel meespeelt, vraag je je af waarom de discussie over de huidskleur van de pakjesbezorger over en weer zo onvriendelijk van toon is. Kan er in beide loopgraven niet wat speelser gepolariseerd worden? Ook met tegengestelde standpunten kun je knipogend en creatief omgaan, hoe moeilijk dat ook kan zijn. Het hoeft niet op rijm.
