Tevreden keek ik gisteren rond in de Bunker. Buiten was het guur, binnen gezellig, mooie spullen, boeken, kunst, meubilair. Warme kleuren. Ik hou daar van.
‘Ik zal dat wel missen als ik -over een tijdje- dood ben’, dacht ik, gezeten in Schaapstoel.
Even later: ‘Als je dood bent mis je niks omdat je dood bent.’
Weer later: ‘Dat is wel een mooie gedachte.’
Weer weer later: ‘Toch raar dat niet ik maar anderen dan naar die spullen kijken. Is dat gehechtheid?’
Weer weer weer later: ‘Toch zal ik het missen.’
Ik weet nog hoe moeilijk ik het vond om in de eigendommen van mijn overleden moeder te snuffelen, een paar dagen na de uitvaart, een keus te moeten maken wat er wel en niet weg kon. Terwijl ze zelf zo aan die spullen gehecht was. Na grote aarzeling was daar in het verlaten huis het moment dat ik de la in het dressoir opentrok en in haar brieven ging lezen. Wat vond ik dat een beladen moment.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of er kruipt een poes op je hoofd.