Ik zal proberen dit zo objectief mogelijk op te schrijven vanuit een opstandige geest. Volgende week zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Kiezen vind ik een groot democratisch recht. Eén keer in mij al vrij lange leven heb ik niet gestemd, en daar heb ik nu nog spijt van. Dus volgende week ga ik stemmen, voor de gemeenteraad, wijkraad en voor het referendum over de sleepwet die de veiligheidsdienst meer mogelijkheden geeft om mensen te bespioneren. Ik stem tegen deze wet en denk aan de gemeentelijke bevolkingsregisters in de Tweede Wereldoorlog waarin mensen nog met hun geloof geregistreerd stonden. De Duitse bezetter kon met hulp van Nederlandse politiemensen de Joodse medeburgers moeiteloos traceren en vermoorden. De werknemers van de veiligheidsdienst zullen wel te vertrouwen zijn, ik heb wel eens gehoord dat ze uit de doelgroep goed gelovende christenen geselecteerd worden of werden, dat heb ik gehoord dus weet het niet zeker. Maar ik vertrouw de regering niet en ook niet de komende mogelijk foute. Wat gaan die met onze gegevens doen? En krijg ik informatie als ik word getapt, na het tappen? Worden de gegevens vernietigd als een vijand ons land binnenvalt?
Alle ogen van de media zijn gericht op Rotterdam, daar doen veel politieke partijen aan de verkiezingen mee. Ik woon en werk in die stad en wil het er goed hebben met al mijn mede-Rotterdammers, van welk ras, kleur of geaardheid ze ook zijn. Maar ik hou mijn hart vast. Ik bespeur onderlinge vijandschap tussen de partijen en niet de bereidheid om er samen de schouders onder te zetten, het grote Wij. Ze willen elkaar kleineren, op elkaar inhakken. Hier in de wijk hangen tientallen verkiezingsposters waarop te lezen valt: Voor (uw) vrijheid. Dan denk ik: is het mei 1945, zijn we al niet reeds bevrijd. Of loopt die vrijheid gevaar? Zo praat die partij mensen angst aan.
Ik ga stemmen maar weet nu al dat er geen eenheid komt om de stad te besturen en liefde voor de burgers te creëren. Politieke partijen hebben tegenwoordig maar één doel: zichzelf in stand houden. Ze zijn de donkere schaduw gelijk mara.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer.