Heel lang stonden er in de Kloosterbunker tientallen boeddhabeelden, zeker meer dan vijftig. De meeste kreeg ik in de loop van decennia van vrienden en bekenden en ze kwamen uit alle delen van de boeddhistische wereld. Ze zijn van hout, gips (Huy), metaal en brons en van verschillende grootte, sommige wel een meter hoog. Enkele kocht ik zelf, van brons, bij een spirituele winkel in Rotterdam maar ook elders. Het waren niet alleen beelden die in de Kloosterbunker te zien en te voelen waren, maar ook gebedsmolens, klankschalen, gebedskralenkrans en een schelphoorn om de monniken bij elkaar te roepen.
Jullie merken wel: ik schrijf in de verleden tijd. Een paar jaar geleden ben ik gaan saneren, overal waar ik keek in de Kloosterbunker zag ik een boeddhabeeld. Ik ging ze weggeven aan mensen die in het boeddhisme geïnteresseerd waren, sommige van die beelden waren wel duizend euro waard. Maar dat wisten de ontvangers niet. Een enkel bronzen beeld kwam in een tuin terecht. De boeddhistische leegte na het afscheid van die beelden deed me goed. Ze inspireerden mij door hun aanwezigheid nooit tot bijzondere boeddhistische daden of gedachten. Mediteren deed ik overal. Het was meer kunst dan religie, mijn beelden.
De laatste tijd loop ik spiedend door de ruimten van de Kloosterbunker. Er moet nog meer boeddhistische leegte komen. De beelden kijken mij minzaam lachend aan, ze weten niet van het onheil, de verhuizing die ze boven het hoofd hangt. Sommige boeddhistische attributen zal ik nooit wegdoen, ik kreeg ze van mijn kinderen op verre reizen, een vriendin (een Sinterklaasboeddha uit Goor) en beelden uit Birma (mijn dochter, een bagpacker). Ook een beeld (van mijn overleden zwager) uit het communistische Peking heeft een verblijfsstatus. En zo meer.
Regelmatig kijk ik ook naar de voorraad wierook die ik nog heb. Het branden van wierook kan kankerverwekkend zijn maar af en toe stijgt de rook toch op uit het speciale kistje. Om andere geuren te verdrijven. Zorgt deze kaalslag er nu voor dat ik minder boeddhistisch (be)leef. Zeker niet. Ik ben geen boeddhist, wel een volger van de dhamma, de leer van de Boeddha. En die eigenschap kan je ook hebben zonder beelden. Ik blijf toch een Nederduits Hervormde volger.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.