Nederland staat bekend om zijn kwaliteit in de zorg en in het onderwijs, maar toch is dit een eenzijdige beoordeling. Inderdaad staan we technisch en organisatorisch aan de top maar dat gaat helaas wel ten koste van de onderlinge relatie van de betrokken mensen en daarmee van de menselijkheid.
In het onderwijs zijn we met een stringent controlesysteem op zoek naar de beste onderwijsmethode. Daardoor heeft het onderwijspersoneel minder tijd voor persoonlijk contact met de leerlingen.
Te veel aandacht werkt verslavend of afstotend, een gebrek aan aandacht kweekt onbegrip.
Ook in de zorgsector moet de hulpverlening zo efficiënt mogelijk, wat ten koste gaat van de gesprekstijd tussen hulpverlener en cliënt. Hetzelfde verschijnsel zien we ook in de medische sector, waar een duidelijke verhoging van kwaliteit en deskundigheid valt te constateren. Met als keerzijde dat de arts veel te weinig tijd kan vrijmaken voor een therapeutisch gesprek met de patiënt.
Bij de belastingdienst wordt helemaal geen rekening gehouden met de belastingbetaler. De dienst communiceert in juridische taal met de burgers over schuld en boete. De communicatie dient bij voorkeur digitaal te verlopen, terwijl veel ouderen zich geen raad weten met de computer.
Hoe belangrijk de relatie is, kan iedereen ervaren in een gesprek met een arts. Te veel aandacht werkt verslavend of afstotend, een gebrek aan aandacht kweekt onbegrip. Iedereen heeft zeker wel eens ervaren hoe een goed gedoseerd gesprek rust geeft en genezend werkt. Wat meer tijd voor een gesprek tussen arts en patiënt kan een opvallende therapeutisch uitwerking teweegbrengen. Hetzelfde maken ook docenten mee die met de juiste aanpak van de begeleiding wonderlijke resultaten kunnen bereiken bij hun studenten.
Een gezonde relatiecultuur is van onschatbare waarde in elk management, zowel in de zakenwereld als in het onderwijs, de zorg en het bestuur. Het is het weefsel dat de maatschappelijke samenhang kan dragen en versterken.
