Het is duidelijk. In het nieuws lezen we berichten die ons somber maken. Polarisatie, onverdraagzaamheid, egocentrisme, verharding. Daarboven hangt de dreigende wolk van de vernietiging van ons leefgebied; de klimaatcrisis. We kunnen wegkijken en doorgaan met onze dagelijkse beslommeringen, bevriezen in depressiviteit, of ons afvragen wat wij kunnen doen.
Die laatste vraag zou misschien snel beantwoord kunnen worden met: ‘Dit is zo groot, hier kan ik toch niets aan doen.’ Maar is dat ook zo?!
wegkijken
Mijn hart bloedt maar we zijn niet machteloos. We zijn aan het opstaan.
‘De waarheid is bitter: Israël misbruikt de geschiedenis van het Joodse volk — de Holocaust — als schild. En misschien is dat waarom de wereld stil blijft. Uit schuld. Uit angst. Uit politieke lafheid.
Als Roma weet ik wat genocide is. Mijn volk deelt dat verleden met het Joodse volk. Wij kennen de kampen. De cijfers. De pijn. En juist daarom zeg ik: Geen enkele geschiedenis, hoe tragisch ook, geeft ooit het recht om een ander volk te vernietigen.’
