Boeddhistisch Dagblad

Ontwart en ontwikkelt

Header Rechts

Vijftiende jaargang

vrede

Als angst regeert, lacht de wapenindustrie

door

Drewermann beschrijft in zijn recente boek ‘Alleen door vrede’ hoe de oorlogsindustrie en politieke krachten angst exploiteren. Ze wakkeren angst aan voor het andere, angst voor het vreemde, angst voor het ‘kwaad’. Een ‘kwaad’ dat zich niet aan onze kant, maar altijd aan gene zijde bevindt. Een ‘kwaad’ dat via manipulatie, agitatie en desinformatie wordt gecreëerd. De beschouwingen van Drewermann laten het verband zien tussen de angstdynamiek in de menselijke psyche, het perfectioneren van het militaire vernietigingsvermogen en de omvorming van het persoonlijk geweten naar een killersmentaliteit. Met iedere oorlog verliezen we meer en meer van onze menselijkheid, zo stelt hij.

Waarom oorlog?

door

Waarom voeren mensen oorlog? Er is geen lol aan, het geeft een hoop rommel en het is erg ongezond. In een recent verschenen boek – Waarom we vrede willen maar oorlog voeren – proberen een archeoloog, een historicus en een evolutiebioloog een antwoord te vinden op deze zeer actuele vraag. Er zijn in het verleden trouwens wel eens eerder suggesties gedaan voor een antwoord. Zo zou oorlog in de menselijke genen zitten of een manier zijn van de evolutie om de zwakkeren geen nakomelingen te laten krijgen, of een soort straf van God. Al deze suggesties zijn echter niet gebaseerd op feiten en dus vonden de schrijvers het hoog tijd voor een wetenschappelijk onderzoek.

‘Zijn stem, die opkomt vanuit het hart van Bethlehem, wordt overschreeuwd door de echo van bommen en haat’

door

Wie pleit voor vrede, wordt al snel beschuldigd van naïviteit of verraad: “Moeten we dan Poetin zijn gang laten gaan? Moeten we Israël weerloos maken tegenover terreur?” Maar vrede betekent niet: niets doen. Vrede betekent: alles doen wat in onze macht ligt om te voorkomen dat geweld de norm wordt — ook wanneer het geweld ‘legitiem’ lijkt.

Politiek zonder hart – Deel IV

door

En juist in die leegte klinkt een andere taal steeds luider: die van de oorlog. Ministers spreken over bewapening met vanzelfsprekendheid. De Koning roept op om ons “tot de tanden toe” voor te bereiden. Pratende uniformen vullen de talkshowtafels. Er wordt zelfs voorgesteld om een flink deel van het budget voor ontwikkelingssamenwerking te schrappen om het defensiebudget te verhogen. Het beeld van dreiging vervangt dat van dialoog.