Deze week stond in het Boeddhistisch Dagblad een artikel over de tv-serie Een andere kijk. Als dit programma boeddhistisch bedoeld is gaan de makers voorbij aan het fundament van het boeddhisme, de eerste van de vier edele waarheden: Leven is lijden.
Debat voor overnachting
Het was in Japan traditie dat vanuit het boeddhistisch begrip ‘karuna’ (mededogen) elke rondtrekkende pelgrim in een zentempel kan overnachten. Maar het duurde niet lang dat zwervers en daklozen het comfort ontdekten.
Het vogeltje
Teisho door de Amerikaanse zenmeester Terence Hill osho. A record from the ‘my name is nobody’ story.
De ijzeren ring
Elk moment dat zich aandient is aan verandering onderworpen.
Wat doet zen voor je leven?
Elke zichzelf respecterende religie is een methode van zelfonderzoek, maar hoe objectief is een zelfonderzoek dat door het zelf wordt uitgevoerd?
Only doing
Niets wordt gedaan, of, er word niets gedaan, zelfs als er iets gebeurt.
Het oude zenpad
Zolang mensen zich met zen bezig houden zal de vraag naar persoonlijk welzijn via zen zich blijven voordoen. Zullen er leraren zijn die hier gehoor aan geven, zich op de borst kloppen, er prat op gaan dat ze een leraar zijn die in lijn terug gaat tot Boeddha. Zij verkopen je waarom je vraagt, persoonlijk welzijn, rust, kortom uw leven weer in balans en op orde.
Hout dient het vuur
Leven bestaat uit passie, leven is passie, proeven, horen, zien, voelen, ruiken,
Leven is brandend verlangen, vlammende hartstocht, verzengende liefde.
Zenleven
Mijn leven in zentempels is een lang verhaal, nu ik terugkijk en mijn leven in ogenschouw neem…Toen ik zeven jaar was, nam iemand mij voor het eerst mee naar een tempel. En nu ben ik zesentachtig
B’eter – Shojin Ryori
Voedingsbereiding voor spirituele ontwikkeling.
Woorden van de levende Boeddha
Vrij, ben je werkelijk vrij? Het is niet nodig om gebonden te zijn. Maar er is altijd wel iets wat je wilt hebben, iets wat je nodig hebt voor het een of ander.
De dharma
Als wij in het verleden in Japan uit bedelen gingen had elke monnik een handbel, een kom en een tas bij zich. We liepen achterelkaar en om onze komst aan te kondigen belden we onophoudelijk en riepen een langgerekt Hooooooooooo. Ho betekent ‘de dharma, het pad’.
