Voormalig Europees bokskampioen Hovic Zhamkochyan is een gekende figuur in het Vlaamse Geraardsbergen en daarbuiten. Op zijn zesentwintigste werd de bokser kampioen van de Benelux. Op de Markt van Geraardsbergen richtte hij enkele jaren geleden een boksclub op, om jonge mensen op te leiden en te stimuleren. Respect te tonen, nederig te zijn.
‘Als ik vertel over mijn geboorteland Armenië, vernoem ik er vaak de Franse zanger Charles Aznavour bij, want die kent iedereen’, opent hij ons gesprek. ‘In Armenië is het de gewoonte om bijbelse namen aan je kinderen te geven. Mijn eigen naam is eigenlijk Hovannis, naar Johannes. Het was ook de naam van mijn overgrootvader.’
‘Vorige maand ben ik nog in Armenië geweest, op bezoek bij mijn familie. Het blijft het land waar ik van hou, omdat ik er geboren ben. Het trekt mij enorm aan om er terug te gaan wonen. Maar mijn leven is ook hier in België, terwijl ik me hier eigenlijk toch nog niet echt thuis voel. En intussen, na achttien jaar in België te wonen, ben ik ook niet meer thuis in Armenië. Dus zit ik tussen twee werelden in. Dat is echt een dilemma.’
We horen dat wel vaker bij mensen die uit een andere cultuur naar België komen wonen. Of het gebeurt ook vaak bij Vlamingen die van de ene kant van Vlaanderen naar een andere kant komen wonen. Of hij dan spijt heeft van zijn nieuw leven in België?
‘Helemaal niet want ik heb in België enorme kansen gekregen. Je moet weten dat ook ik uit armoede kom. In Armenië hadden we het niet breed. Toen ik hier in België aankwam hadden wij niet de middelen om opleidingen te volgen. Zeker niet om te leren boksen. Maar ik heb kansen gekregen van mensen die zagen dat ik het goed meende. En dat ben ik niet vergeten. Ik weet al te goed waar ik vandaan kom. En daarom laat ik ook jongeren toe in de boksclub die geen geld hebben. Net als ik toen die kansen heb gekregen wil ik die aan hen geven. Zij zijn hier welkom.’
‘Weet je, die gasten komen hier niet enkel sporten. Zij kunnen hier ook leren hoe ze in het leven moeten staan. Als sportman en als mens en vader van kleine kinderen, probeer ik hen hier ook respect aan te leren, en vriendelijkheid. Hier mogen ze hard trainen, maar op straat moeten ze nederig kunnen zijn en op een vriendelijke manier omgaan met de mensen. Als je dat niet doet, kan je geen groot sportman of -vrouw worden.’
Tekst Wim Schrever.
Dit artikel is te lezen in de twaalfde editie van de Vlaamse Giesbaergske Koleuren Gazette, met o.m. een reportage van het Koleurenfeest als straatfeest voor buren & culturen, een verslag van Profundo op bezoek bij de boeddhistische gemeenschappen in Gent (een organisatie van KMS), een interview met Kawtar El Najjar over haar nieuwe tijdschrift ‘Aya Lifestyle’ als maandblad voor Vlaamse en Nederlandse moslima’s en een blik in de boksclub van voormalig Europees bokskampioen Hovic Zhamkochyan, te zien en te lezen in het artikel hierboven. Dat en veel meer, online leesbaar op www.giesbaergskekoleurengazette.be
