Volgens een plaatselijke mensenrechtengroep zijn vorige week zaterdag zeven mensen gedood door artillerievuur van de militaire junta van het overwegend boeddhistische Birma. De slachtoffers, onder wie een peuter, een vijfjarig kind, twee tieners en een zwangere vrouw. waren te betreuren in de buurt van de Thaise grens in het district Hpapun in de staat Karen.
De dorpelingen sliepen in hun huizen toen de artilleriegranaten werden afgevuurd. Omdat het zo snel ging, hadden de dorpelingen niet eens de tijd om het dorp uit te vluchten. Het feit dat ze een zware artilleriegranaat midden in het dorp afvuurden, wijst erop dat ze opzettelijk burgers doodden. Dit is niet een probleem dat alleen in Karen State bestaat. Het is iets wat in het hele land gebeurt.
Sinds de militaire staatsgreep van vorig jaar, waartegen de KNU zich heeft verzet, wordt er in Hpapun hevig gevochten tussen de KNU en de troepen van de junta.
De Karen National Union is een politieke organisatie met een gewapende vleugel, het Karen Nationale Bevrijdingsleger (KNLA), die beweert het Karenvolk van Myanmar (Birma) te vertegenwoordigen. Zij is actief in het bergachtige oosten van Myanmar en heeft ondergrondse netwerken in andere gebieden van Birma waar de Karen als minderheidsgroepering leven. In de taal van de Karen wordt dit gebied Kawthoolei genoemd. Een deel van de Karen, hoofdzakelijk geleid door de Karen National Union (KNU), voert sinds begin 1949 oorlog tegen de centrale regering. Aanvankelijk streefde de KNU naar onafhankelijkheid. Sinds 1976 roept de gewapende groep op tot een federaal systeem in plaats van een onafhankelijke Karen staat.
In januari 2012 ondertekende de door het leger gesteunde burgerregering van Myanmar in Hpa-an, de hoofdstad van de oostelijke Kayin-staat, een akkoord over een staakt-het-vuren met de KNU. Aung Min, de minister van Spoorwegen, en generaal Mutu Sae Poe van de KNU leidden de vredesbesprekingen.
De KNU werd opgericht in 1947. Na de Birmese onafhankelijkheid in januari 1948 gaven de leiders van de KNU de plaatselijke organisatoren opdracht in hun districten plaatselijke verdedigingsmilities op te richten, die collectief werden gegroepeerd onder de Karen National Defence Organisation. De KNU begon haar gewapende campagne tegen de Birmese regering in het begin van 1949.
Tegen het begin van de jaren 1950 beïnvloedden facties binnen de Karen politiek de strategische houding van de KNU. In 1953 richtten Mahn Ba Zan en andere KNU-leiders de Karen Nationale Eenheidspartij (KNUP) op, een door de communisten geïnspireerde groep die een verschuiving naar links in de KNU-politiek steunde. Tegen 1960 waren de KNUP-leden de dominante figuren geworden binnen de KNU-structuren, ondanks het feit dat de KNUP een “minderheidsstroming” was binnen de Karen politiek. De KNUP was het sterkst in de Irrawaddy Delta.
Onder invloed van het KNUP werd de KNU gecentraliseerd, werd het KNLA gereorganiseerd volgens maoïstische lijnen en werden er landbouwcoöperaties opgericht in sommige door de KNU gecontroleerde dorpen.
Terwijl de KNU intern naar links neigde, werd haar houding naar buiten toe bemoeilijkt door de bredere afstemming van krachten binnen Birma. Chinese steun voor de Communistische Partij van Birma – een rivaal van de KNU – bracht de organisatie tot een stilzwijgende verstandhouding met de Kwomintang, die na de nederlaag in de Chinese burgeroorlog naar Noord-Birma was verdreven.
Ideologische en strategische meningsverschillen leidden in april 1963 tot de afsplitsing van de leidende figuur Tha Hmwe, met ongeveer 400 man, om de Karen Revolutionaire Raad (KRC) op te richten. De KRC werd ontbonden na de gevangenneming van Tha Hmwe in 1964.
In door de KNU gecontroleerd gebied langs de Thaise grens vond een succesvollere reactie plaats tegen de invloed van het KNUP binnen de KNU. Deze gebieden, op enige afstand van de KNUP-macht in de Irrawaddy-delta, waren onder de invloed gekomen van Sgaw Karen figuren, met name de bevelhebbers Shwe Hser en Bo Mya.
In 1966 nam Bo Mya – toen hoofd van de Oostelijke Divisie van de Karen Strijdkrachten – de controle over de Dawna Range en een groot deel van het Thaise grensgebied over en beval KNUP-kaderleden zijn gebied te verlaten. Bo Mya was in staat een leger van ongeveer 10.000 man op de been te houden door belasting te heffen op illegale handel langs de grens met Thailand.
In 1967 verzoenden Mahn Ba Zan en vier andere hoge KNUP-functionarissen zich met Bo Mya en vormden het Karen Nationaal Eenheidsfront (KNUF). Deze verzoening maakte de weg vrij voor Bo Mya’s uiteindelijke benoeming tot president van de KNU in 1976.
Tegen 1970, na de militaire nederlagen van de KNUP in de Irrawaddy Delta, was de KNU het dominante vertegenwoordigende orgaan van de Karen Beweging geworden.
Bo Mya domineerde het leiderschap van de KNU gedurende drie decennia, van 1976 tot 2000. Jarenlang kon de KNU haar activiteiten financieren door de zwarte markthandel over de grens met Thailand te controleren en door plaatselijke belastingen te heffen. Na de mislukte 8888 opstand van het Birmese volk in 1988 wendde de Birmese militaire regering zich tot China voor hulp bij het consolideren van haar macht. Aan China werden verschillende economische concessies aangeboden in ruil voor wapens. Het Birmese leger werd massaal uitgebreid en begon aanbiedingen te doen aan groepen die tegen de regering vochten. De groepen kregen de keuze om samen te werken met de militaire junta of vernietigd te worden.
In 1994 brak een groep boeddhistische soldaten in het KNLA zich af en richtte het Democratisch Karen Boeddhistisch Leger (DKBA) op, omdat de overwegend christelijke leiding van de KNU de boeddhistische Karen meerderheid zou discrimineren. De DKBA stemde al snel in met een wapenstilstand met het Birmese leger en kreeg zakelijke concessies ten koste van de KNU. De KNU en de DKBA hebben sindsdien regelmatig gevochten, waarbij de DKBA actief werd gesteund door het Birmese leger.
De doeltreffendheid van de KNU werd sterk verminderd nadat haar hoofdkwartier in de val van Manerplaw, nabij de Thaise grens, in 1995 werd veroverd.
Er zijn verschillende pogingen ondernomen om een vorm van vrede te sluiten met de militaire junta van Birma, de State Peace and Development Council (SPDC), maar met weinig succes. De vredesbesprekingen van 2004 leverden slechts een informeel staakt-het-vuren op, dat door het regime werd gebruikt om de frontlinie te versterken.
