Afgelopen weekeinde werd door leden van de Tibetaanse gemeenschap in Londen voor de Chinese ambassade een wake gehouden uit protest tegen de wreedheden die Peking heeft begaan tegen de Tibetanen in Tibet en de Chinese regio.
Demonstranten droegen posters met de tekst ‘China loog, mensen stierven. CCP schaam je’. Op een ander bord stond: ‘China heeft mijn land, mijn stem en mijn vrijheid gestolen’. De wake markeerde ook de laatste ‘Lhakar Day of Tibetan Royal Year – 2147. Tibetanen vierden Losar – Tibetaans Nieuwjaar – 2148 – op 12 februari 2021.
Een post van een in New York gevestigde Tibetaanse blogger, Ugyen Gyalpo: ‘Het is zo’n paradox om gelukkige onafhankelijkheidsdag te zeggen terwijl ons land nog steeds bezet is. Maar wat niet paradoxaal is, is wanneer we geen eigenaar zijn van ons historisch verleden, dat de basis is van onze strijd. We moeten ons verleden bezitten en het niet onderdrukken. We hebben genoeg gecompromitteerd. Het enige dat onze strijd met China scheidt, is de waarheid en als we proberen politiek correct te zijn door alles wat met onafhankelijkheid te maken heeft af te keuren, maken we onszelf dood.’
Het in 2018 verschenen International Religious Freedom rapport heeft China gecategoriseerd als een land van bijzondere zorg met betrekking tot ernstige schendingen van de godsdienstvrijheid, samen met onder meer Noord-Korea en Syrië.
Sinds de gewelddadige bezetting van Tibet heeft de CCP onophoudelijk aangedrongen op de vervolging van religie, met name het Tibetaanse boeddhisme. Door gebruik te maken van haar staatsapparaat heeft zij campagne na campagne gevoerd om haar doel te bereiken, de ene nog brutaler en onderdrukkender dan de andere. Het vaak herhaalde relaas van de Tibetaanse regering in ballingschap over China’s politieke onderdrukking, economische marginalisatie, culturele assimilatie en milieuvernietiging krijgt nauwelijks weerklank in de wereld.
Vandaag de dag worden Tibetanen gedegradeerd tot tweederangsburgers in Tibet, tenzij zij de lijn van de Chinese partij volgen en de soevereine geschiedenis van Tibet verloochenen ten gunste van eenwording met het Chinese moederland, wat voor Tibetanen een vreemd en onsmakelijk concept is. De nervositeit van de partij over de groeiende invloed van het Tibetaans boeddhisme in de wereld en binnen China wordt weerspiegeld in de recente acties van de CCP.
