Deel 3 van een dwaalgesprek in 13 delen over de onzienlijke lichtheid van niet-weten en de weidsheid voorbij alle wijsheid.
Claire: Waar is niet-weten goed voor?
Hans: Niet-weten is ook niet weten waar niet-weten goed voor is. Of het wel meer is dan een woord. Een klank om je aan vast te klinken.
Claire: Klinkt meer als een aandoening.
Hans: Een chronische.
Claire: Je zal het maar hebben.
Hans: Niet-weten is geen kwestie van hebben maar van kwijtraken.
Claire: Het is niet iets wat je verwerft?
Hans: Het is iets wat me overkwam. Duister werd het me onverwacht en ongezocht. Ik ben geen obscurantist.
Claire: Gaat het ergens heen? Biedt het niet-weten perspectief?
Hans: Ja hoor, keus genoeg.
Het niet-weten van Socrates is een stap richting Deugd.
Het niet-weten van Johannes van het Kruis is een stap richting God.
Het niet-weten van Jan van Delden is een stap richting Bewustzijn.
Het niet-weten van Byron Katie is een stap richting Realiteit.
Het niet-weten van Bernie Glassman is een stap richting Vrede.
Het niet-weten van Jan Oegema is een stap richting Openheid.
Het niet-weten van Estelle Frankel is een stap richting Wijsheid.
Claire: En het niet-weten van Hans van Dam?
Hans: Is een pas op de plaats.
Claire: Niet-weten is voor jou geen stap.
Hans: Een stap binnen niet-weten.
Claire: Het biedt geen perspectief.
Hans: Perspectief op niet-weten.
Claire: Ben je weleens bang om uit het niet-weten te vallen?
Hans: Bang niet, maar het zou best kunnen. Mijn ouders waren allebei dement en mijn oma kreeg op mijn leeftijd een zware beroerte. Er kan van alles stukgaan waardoor mijn denken een-twee-drie zijn zelfbewustzijn of zijn flexibiliteit verliest.
Claire: Je weet maar nooit.
Hans: En er kan nog steeds een idee of ideaal langskomen dat weer ouderwets met me aan de haal gaat.
Claire: Is dat ooit gebeurd sinds je het niet meer weet?
Hans: Niet dat ik weet.
Claire: Behalve niet-weten.
Hans: Niet-weten is geen idee.
