“I noticed one day that all my decisions were making themselves, and always at the right time. I haven’t had to make one decision since then. They are always made for me and they come from the wisdom that is in us all. I trust that wisdom completely. That trust itself was a decision made for me as inquiry cleared my mind. No decision, no fear.”
(Byron Katie)
Katie: Op een dag zag ik in dat al mijn beslissingen zichzelf nemen, en altijd op het juiste moment. Sindsdien heb ik nooit meer een beslissing hoeven nemen. Ze worden altijd voor me genomen en ze komen voort uit de wijsheid die in ons allen zit. Ik vertrouw volledig op die wijsheid. Dat vertrouwen is zelf een beslissing die voor me werd genomen toen onderzoek mijn geest helder maakte. Geen beslissing, geen angst.
Hans: Op een dag zag ik in dat ik geen idee heb waar mijn beslissingen vandaan komen. Of het wel beslissingen zijn. Of ze wel genomen worden. Of ze wel van mij zijn. Of er wel een mij is. Of er wel een juist moment is. Ik tast volledig in het duister.
Katie: Misschien is het duister wel jouw naam voor de wijsheid die in ons allen zit.
Hans: Misschien is het duister wel mijn naam voor de dwaasheid die in ons allen zit.
Katie: Misschien is het duister wel een van de duizend namen van God of van de Liefde die wij zijn.
Hans: Misschien zijn God en de Liefde wel een van de duizend namen voor de duisternis waarin wij verkeren.
Katie: Durf jij de duisternis volledig te vertrouwen?
Hans: Dat maakt geen donder uit.
Katie: Waarom niet?
Hans: Duister is duister, of je het vertrouwt of niet.
Katie: Heb jij angst voor beslissingen?
Hans: Dat maakt geen donder uit.
Katie: Waarom niet?
Hans: Duister is duister, of je bang bent of niet.
Katie: Is jouw geest helder?
Hans: Dat maakt geen donder uit.
Katie: Waarom niet?
Hans: Duister is duister, of je helder bent of niet.
Katie: Misschien hebben we het toch niet over hetzelfde.
Hans: Dat maakt geen donder uit.
Katie: Duister is duister.
Hans: Hoe je het ook noemt.
