Deze week heb ik op een broeierige avond twee los van elkaar opererende – maar mogelijk wel familie van elkaar zijnde, muggen doodgeslagen. Ik zat in mijn schapenleren stoel, door mij Schaap genoemd, toen een mug mij in het schemerdonker naderde. Ik was helder van geest, en toch weer niet, verwenste het liefdevolle boeddhisme dat mij altijd maar terugfloot en sloeg de mug met één klap dood. En een uur later weer één. Met genoegen keek ik naar het lijfje zonder vleugels, pootjes en wat een mug nog meer heeft om mug te zijn.

Tot zo ver de feiten. U moet weten dat ik bijna nooit gestoken word door muggen. Ze naderen mij wel, zoemen mij om de kop, landen soms op een lichaamsdeel maar steken- ho maar. Waarschijnlijk is mijn bloed niet lekker genoeg of herkennen ze mij als een volger van het boeddhistisch pad die ze niet in verwarring mogen brengen. Die avond zoemden er nog meer muggen en kleine vliegjes de redactieruimte binnen, maar kwamen er geen slaande gevoelens bij me op. Ik trok wel een lange neus tegen de Boeddha, eindelijk effe bevrijd van het achtvoudige pad, die kwelling. Twee muggen dood. Nou, wat! De Boeddha kon ook wel een mep verwachten. Met zijn remmende, corrigerende leer. Klote muggen. Ze vroegen erom.

Twee dagen later was ik een geestelijk wrak, en als ik zeg wrak, moet dat heel serieus genomen worden. Ik besefte dat ik geen gierzwaluw was die in de omgeving van het Amsterdamse Artis honderden muggetjes en insecten per dag in vogelvlucht verorbert om in leven te blijven. Ik besefte donders goed dat ik als mens- en ik heb het niet eens over mijn rol als volger van de dhamma, de keus heb om geen muggen dood te meppen. Een vriendin, die ik deelgenoot had gemaakt van de moordpartij, omdat ik mijn gevoelens van afkeer en ellende over mezelf en die dode muggen tegen iemand moest vertellen, wreef het me nog eens fijntjes in. Ik was helemaal niet het lieve ventje dat ik pretendeer te zijn: er school een moordenaar in me.

Ik mediteer al vrij lang, heb regelmatig een terugval, heb de krochten van mijn ziel onderzocht in meditatie- hetgeen niet altijd een pretje was, dacht er wel eens aan om dat boeddhisme bij het oud vuil te zetten, hetgeen niet lukte omdat het onderhand onder mijn huid is gekropen, dus ik voelde me wel een beetje geslaagd als volger van de dhamma. Tot die twee muggen in mijn leven kwamen en pets boem het jarenlange zitten tot nul werd gereduceerd. Zo ervoer ik dat. Ik ben in staat om bewust te doden. Niet tijdens een wandeling, of een autorit, als insecten geplet worden. Nee, gewoon als ik in Schaap zit en wat gezoem hoor.

De muggen zijn dood en in het muggenbardo in verwarring- omdat aan hun leven in één klap, mijn klap, een eind kwam. En ik heb me een paar dagen lang een waardeloze vent gevoeld, een boeddhistisch bedrieger, een zittende niksnut. Ik probeer me te herpakken, maak me wijs- en misschien is dat ook wel zo, dat dit soort gebeurtenissen ook bij het boeddhisme hoort. Zoals ook seksueel misbruik, het moorden door boeddhisten in verre vreemde landen, onderdeel uitmaakt van het boeddhistisch leven. Omdat we onaardige mensen zijn maar het boeddhisme ons in staat stelt ons te herpakken en altijd weer opnieuw het mooie pad op te gaan. Ik vraag de muggen om vergeving- duizend kilo vergeving. Ik heb er spijt van.

Dit is aflevering 38 in een serie nooit eindigende columns.
Moge iedereen gelukkig zijn, juist de muggen en hun ouders.

Categorieën: Columns, Dharma en filosofie, Dierenwelzijn, Joop Hoek
Tags: , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

10 reacties op De boeddhist en de moordenaar

  1. Kaarin schreef:

    Is het doodslaan van een mug significant erger dan op een mier of een slak gaan staan? Of op nog minder zichtbare schepselen? Voor mezelf voelt het kapot maken van zo’n prachtig bouwwerk als een spinnenweb soms zelfs nog groter.

  2. Bastiaan schreef:

    Tjonge jonge , wat een overbodige zelfkwelling . Ik zou me wel aan willen bieden als de Dalai Lama’s kuskietendoder , want ik vind dit soort insekten alleen maar griebus .
    En niet alles wat geschapen is komt uit God’s hand ; Hij heeft concurrentie genoeg van de satanische kant om de boel te verstieren .Waar anders zouden er zovele ziektes zijn ?! En is een mug niet zo’n diertje om malaria te kunnen verspreiden ?
    Echt , je bent heus geen moordenaar , daarvoor moet je je echt niet schamen . Er zijn ergere dingen om je over op te winden !

  3. Edje schreef:

    Een kwaadaardige intentie verloochent zich niet meneer Hoek. Wilt u bevestiging van een ander? Gewoon of ongewoon, allemaal mensen die ernaar streven dat hun eigen gedrag nooit ten koste gaat van een ander. Of wilt u gewoon uw eigen pad naar eer en geweten volgen wetend dat de mug niet op uw bewust gekozen mokerslag had gerekend en er zeker niet om had gevraagd. De analogie met de vermorzelde mier gaat mank. Het platte insect is niet moedwillig doodgetrapt. Zulks in tegenstelling tot de twee muggen die moedwillig door u aan hun einde kwamen.

  4. Sjoerd schreef:

    Er is geen leven mogelijk, zonder te doden.
    Hoeveel maakt het uit, of je het zelf doet, of dat je het door een ander laat doen?

  5. Paula schreef:

    Is berouw hebben over het doden van twee muggen overdreven, overdreven of mindful muggenziften?
    Het gaat hier niet om twee muggen, maar om berouw van een onzinnige act van het doden van insecten. Onzinnig omdat het zeer waarschijnlijk geen ‘West Nile Virus’ of malaria muggen zijn.
    David Attenborough zei eens: ‘Wanneer we en de rest de gewervelde dieren vannacht verdwijnen, dan leeft de wereld gewoon verder. Echter, wanneer alle ongewervelde dieren (insecten) vannacht verdwijnen, dan verliezen we alle ecosystemen’.
    Met insecten dienen we aldus een stuk beter en verstandiger om te gaan dan we tot nu toe doen; soms is bestrijding belangrijk, andere keren juist niet. Het aantal vogels per (vierkante kilo)meter wordt steeds minder in Europa en dat komt omdat het aantal insecten per (vierkante kilo)meter steeds minder wordt door pesticiden. Daarnaast is een reflectie op het zinloos doden van insecten wenselijk omdat het doden van muggen vaak een gewoonte is en niet een doordachte act. (Ik maak me er ook schuldig aan). Waar het op neerkomt is dat je blijft nadenken over het doden van dieren. Voor sommigen begint dat bij het weigeren van het eten van vlees. Anderen bannen paardenhoeven (keratine) uit hun shampoo of beenderenmeel en glycerine (dieren-talg) uit hun tandpasta. Iedereen weegt voor zichzelf af waar wreedheid ophoudt.
    Soms is dat bij een stuk vlees, een stuk zalm, shampoo, een schapenvacht of een mug. David Attenborough maakt duidelijk dat insecten niet gebagatelliseerd moeten worden, ze zijn er niet voor ons, maar wij dankzij hen.

  6. Eunice schreef:

    Prachtig omschreven Paula, en een waardevolle toevoeging. Bedankt!

Menu