Hisamatsu was een vriendelijke, maar messcherpe man met een karakteristieke witte baard en een leraarsstok. Behalve filosoof verbonden aan een universiteit was hij een natuurtalent in zen. Na een kloostertraining stond hij op en vestigde zich op eigen gezag als zenleraar. Zijn missie na de Tweede Wereldoorlog was het vermolmde Japanse zen ingrijpend te vernieuwen en het toegankelijker te maken voor leken.
Jules Prast
Taigu – Wortels in wanhoop
De uitdaging is altijd geweest en zal altijd zijn om verbinding te vinden door zich nieuwsgierig en welwillend te verdiepen in elkaar, door het vreemde binnen te halen en het eigene te vervreemden. Niet iedereen zal daarin kunnen of willen meegaan, dus leiderschap is vereist van hen die in hun wanhoop niet zien, maar toch durven te geloven, en zich weten te verliezen, terwijl zij in de ander worden wedergeboren.
Taigu – Een grote luchtbel vol compassie
“Waar was ik voordat ik geboren werd?, vraagt het kind. Zenpapa glimlacht.”
Over de kern van Zen en onvermogen tot spirituele zelfverheffing.
Dogen, een dwaalweg?
Dogen, een dwaalweg?
Taigu – Westers boeddhisme is toekomstloos anti-westers
Westers boeddhisme is pas boeddhisme als het in verbinding met de eigen tijd in rook is opgegaan, getransformeerd in iets anders.
Taigu – De uitdragers
De uitdragers, noemde hij ze. Altijd maar uitdragen, uitdragen. Zouden deze mensen een sociaal leven hebben, als ze geen ijverig mediterende brahmanen zijn? Met familieleden, die door de week een kop koffie komen drinken? Met vrienden, waar ze een paar baantjes mee gaan zwemmen of een biertje drinken bij het bowlen?
Taigu – Satori
Hisamatsu over zen en ontwaken: het leest zo glashelder in een tijd waarin zen onderhevig is aan vertroebeling, aan commercialisering en een noodlottige verstrengeling met een ontspannings- en wellnessoefening genaamd mindfulness.
Taigu – Boeddhistisch universalisme
De geschiedenis is een grillige optelsom van wegen en afslagen. Tiantai baarde het Japanse Tendai dat eeuwen later uit de gratie raakte en grote hervormers als Honen en Shinran, Eisai en Dogen, en Nichiren voortbracht.
Taigu – Het leven en de leer
Dat het een waanzinnige Amerikaanse president is die de Europese Unie nu tot een moment van ontwaken brengt, mag tegen de achtergrond van tachtig jaar gewapende vrede wel een historische aberratie heten. Het brengt ongemakkelijke vragen op over de rol van massavernietigingswapens wanneer Europese landen niet meer kunnen leunen op Daddy’s bescherming. Achter de schermen wordt er al volop over nagedacht hoe landen zelf in deze leemte kunnen voorzien.
Taigu – Een onbehulpzaam, simplistisch schema
‘Het’ boeddhisme is net zo’n diffuus begrip als ‘het’ christendom. Wanneer je zulke woorden uitspreekt of opschrijft, heb je het over een wirwar van tradities, stromingen, (bij)geloof en gebruiken uit de eeuwen der eeuwen. Over de geschiedenis van boeddhisme weten we bij gebrek aan betrouwbare bovendien aanzienlijk minder dan over die van het christendom.
Taigu – Wie verstaat dat wat verstaat?
Wie verstaat de taal van dharmakaya?
De oorlogsmisdaden van Hamas
Er is iets vreemds aan de hand met het donderdag verschenen rapport van Amnesty International. De mensenrechtenbeweging documenteert hierin de oorlogsmisdaden en de misdaden tegen de menselijkheid die Palestijnse gewapende groeperingen, waaronder Hamas, hebben gepleegd tijdens de aanval op Israël op 7 oktober 2023 en tijdens de hierop volgende Gaza-oorlog. Vreemd is de ingetogen toon waarop de boodschap nu wordt verkondigd.
Taigu – Ahimsa: beeld en werkelijkheid
Ahimsa, geweldloosheid, is hét wezenskenmerk van boeddhisme, geloven moderne aanhangers ervan, evenals de rest van de wereld. Deze normatieve reflex klopt echter niet met de historische praktijk.
