Er wordt nog te vaak gewerkt met rouwconcepten die verouderd zijn. Om hulpverleners, opleiders, geestelijk raadgevers, coaches en al wie met rouwzorg begaan is wat meer houvast en grond te geven, schreef de bekende rouwtherapeut Johan Maes, samen met zijn collega Gerke Verthriest, het nieuwe boek “Het DNA van rouw”. Het boek beschrijft hoe de eigentijdse kijk op rouw en nieuwe inzichten op het vlak van hechting en rouw, veerkracht en coping, emotieregulering en betekenisgeving geleid hebben tot de constructie van nieuwe rouwmodellen. In het boek dragen de auteurs ook zelf hun steentje bij door de ontwikkeling van een gloednieuw driedimensionaal model van rouw.
Dit jaar is het honderd jaar geleden dat Sigmund Freud zijn Trauer und Melancholie schreef, de eerste baanbrekende systematische studie over rouw. Zijn denken heeft de visie op rouw in onze cultuur sterk beïnvloed. Aan het eind van de twintigste eeuw ontstond echter een nieuw rouwparadigma, waardoor het standaardmodel van de ‘rouwverwerking’ onder vuur kwam te liggen.
De eigentijdse kijk op wat het is om mens te zijn en nieuwe inzichten op het vlak van hechting en rouw, veerkracht en coping, emotieregulering en betekenisgeving, leidden tot de constructie van nieuwe rouwmodellen. De auteurs van dit boek, actief in de rouwhulpverlening, willen hun steentje bijdragen en ontwikkelden een driedimensionaal model, dat treffend geïllustreerd wordt door het beeld en de voorstelling van het menselijke DNA. In de eerste plaats willen ze een kader aanreiken aan hulpverleners, opleiders, geestelijke raadgevers, coaches en al wie met rouwzorg begaan is, zodat ze wat meer houvast en grond hebben in het begeleiden van rouwenden met soms ingrijpende, ontwrichtende en complexe verlieservaringen. Het boek is ook een pleidooi om met meer mildheid en begrip open te staan voor de unieke manier waarop wij allen proberen betekenis te geven aan verlies als een universeel menselijke ervaring.
