De redactie van het Boeddhistisch Dagblad is geïnteresseerd in de ervaringen van mensen die het boeddhistisch pad volgen. De leer bestuderen en praktiseren. Al of niet op een kussen of in een sangha of in je eentje. Ben je zo’n iemand en wil je je ervaringen delen- hoe je het boeddhisme hebt ontdekt, wat het je opbracht en niet, je teleurstellingen en hoop, je verwachting, welke richting je volgt en waarom, of als je het boeddhisme weer hebt verlaten- stuur ons jouw ervaringen in een niet zo’n heel lange tekst toe om in de serie Boeddhistische doeners en denkers gepubliceerd te worden.
‘Er bleek een tegengif, een medicijn. En iedereen bleek hier last van te hebben. Dat wist ik niet. We verschillen in onze exacte neiging, onze uitingsvorm. Sommigen zijn meer in de ban van verlangen, sommigen van afkeer, anderen van verwarring.
Maar voor iedereen is er lijden. Ik kan de opluchting bij het vallen van dat inzicht nog voelen. Iets opent in mijn borst en lucht stroomt door mijn keel. De erkenning van de pijn, de strijd, van alles wat ik niet wilde dat er was. En dat het zo normaal bleek te zijn, zo universeel en van iedereen.
Ik had geen idee dat anderen ook zo worstelden als ik. Opgevoed met het idee van verantwoordelijk zijn voor je eigen succes en geluk liet ik zelf ook nauwelijks iets van mijn kwetsbaarheid zien. Dit inzicht was de eerste stap naar meer verbinding, met mezelf en anderen.
Het was op een vipassanaretraite, ruim 5 jaar geleden. Ik was bang, ik was onrustig en ik was boos. In mijn dagelijks leven was ik altijd bezig dingen leuker te maken. Met eten, met uitgaan en veel sociale bezigheden. Ik was altijd bezig harder m’n best te doen voor meer waardering. Ik was continu druk met controle krijgen op hoe ik me voelde. Al was ik me daar totaal niet van bewust. Ik had ook geen idee dat daar een alternatief voor was. Zitten en voelen: de angst, de onrust, de boosheid en alles er laten zijn.
Dat alternatief heb ik pas echt onomkeerbaar in de ogen gekeken zo’n 2 jaar geleden. Door gezondheidsklachten na een ongeluk zat ik thuis en kon ik niks. Nou ja, weinig. De vage droom om ooit nog eens een paar maanden de stilte op te zoeken werd werkelijk. Maar dan thuis in plaats van in een klooster in Azië. En alleen. En onvrijwillig. Maar met zeeën van stilte, zeeën van tijd en zonder andere verplichtingen. Het duurde uiteraard even voordat ik het zo kon zien. De frustratie, de verveling, de eenzaamheid, de angst, de vermoeidheid, allemaal zien als het lijden waar het in het boeddhisme om draait. Tara Brach’s quote hing boven mijn bed: ‘May this suffering serve the awakening of wisdom and compassion.’
Mijn hart opende voor mezelf en lijkt nooit meer helemaal te zijn dichtgegaan. Mijn geest werd steeds helderder en ik zag hoe controle op het leven een illusie is. Hoe het verzetten tegen de ervaring in het moment zinloos is. Ook deze helderheid is nooit helemaal meer verdwenen. En ook nu het beter met me gaat pluk ik de vruchten en leef ik met zoveel minder weerstand en zoveel meer vreugde. Dat is mijn pad: Living in harmony with reality (de woorden van Byron Katie). Zodat ik er helemaal kan zijn, wat ik ook ervaar. En steeds als dat moeilijk is, de moeilijke ervaring zien als een kans om compassie en wijsheid te ontwikkelen. En voelen dat die compassievolle, wijze blik die mij ziet worstelen eigenlijk is wie ik werkelijk ben.
