Cursus boeddhistische hulpverlening voor Sri Lankaanse politie

De boeddhistische- en Pali Universiteit van Sri Lanka begint een cursus boeddhistische hulpverlening voor de Sri Lankaanse politie. Aan de eerste opleiding nemen 154 politie-inspecteurs mee die korpsbreed zijn geselecteerd. Het is de bedoeling dat van bovenaf deze vorm van hulpverlening wordt geïmplementeerd in het korps en politiemensen die gebruiken in hun werk.

De boeddhistische counseling is een concept van de eerwaarde prof. Ittademaliye Indrasara Nayaka Thera en defensiesecretaris Gotabaya Rajapaksa.  De deelnemers aan de cursus worden in het Engels en Tamiltalen onderwezen in de communicatieve vaardigheden waarbij empathie een grote rol speelt, zegt de eerwaarde  K. Dhammadassi Nayaka Thera, de belangrijkste adviseur van de Kurunegala District Dhamma-scholen.

Counseling is een laagdrempelige vorm van (emotionele) hulpverlening. Letterlijk vertaald uit het Engels betekent het raadgeven. Het doel van counseling is het helpen van mensen bij: het oplossen of hanteren van problemen, het vinden van antwoorden op vragen, het benutten van ongebruikte mogelijkheden en het ontwikkelen van kennis en vaardigheden.

Counseling is resultaatgericht en pragmatisch van aard. Het gaat er om dat een cliënt doelen gaat formuleren en gaat handelen om deze doelen te bereiken. Counseling is in oorsprong gebaseerd op de humanistische psychologische stroming. Carl Rogers is een spilfiguur binnen deze invalshoek. Grofweg stelt hij dat mensen geholpen worden als de hulpverlener qua houding aan drie voorwaarden voldoet: Empathie, onvoorwaardelijke acceptatie en congruentie.

Empathie is iets anders dan sympathie. Sympathie staat namelijk voor medelijden, medeleven en mededogen. Empathie staat voor ‘de wil om te begrijpen’.

Rogers stelde dat een cliënt niets heeft aan sympathie; een cliënt kan namelijk niks met een uitspraak van een hulpverlener die zegt: “Goh, wat erg voor je.” Rogers vond dat je als hulpverlener de cliënt moet willen begrijpen en dat begrip ook moet teruggeven aan de cliënt. Met andere woorden; een cliënt heeft meer aan een hulpverlener die zegt: “Ik begrijp dat dit bij jou enorm veel pijn doet.”

Empathie richt zich voornamelijk op de emotionele ervaring en beleving van de cliënt. Als een cliënt deze gevoelens gaat herkennen en gaat erkennen, wordt het voor de cliënt mogelijk om vanuit dat inzicht problemen te lijf te gaan of vragen te beantwoorden.

Het tweede aspect dat Rogers belangrijk vond, is onvoorwaardelijke acceptatie. Dit is niet zozeer gericht op het gedrag van de cliënt. Het is juist gericht op de gedachten, gevoelens en belevingen van de cliënt.

Rogers ging ervan uit dat mensen met problemen geblokkeerd worden in de persoonlijke groei en ontwikkeling. Deze blokkades worden vaak gevormd door gevoelens van schaamte. Als een hulpverlener alle gedachten, gevoelens en belevingen van een cliënt accepteert, leert een cliënt dat hij z’n eigen gedachten, gevoelens en belevingen ook mag accepteren. Hierdoor drukt de cliënt zijn gedachten, gevoelens en belevingen niet meer weg, maar is hij open naar zijn eigen ‘zijn’.

Als deze openheid aanwezig is, is het voor de cliënt mogelijk om zijn persoonlijke groei en ontwikkeling te hervatten.

Het derde aspect dat Rogers belangrijk vond, is congruentie. Deze term slaat op het ‘echt’ zijn van de hulpverlener tegenover de cliënt. Dat betekent dat een hulpverlener oprecht moet zijn in hetgeen hij verbaal en non-verbaal aan zijn cliënt vertelt.

Rogers ging ervan uit dat mensen met problemen niet meer congruent door het leven gaan. Wat ze innerlijk denken, voelen en beleven; dat uiten ze niet naar buiten toe. Daarentegen uiten zij gedachten, gevoelens en belevingen die door de omgeving zijn ingegeven. Met andere woorden; ze gedragen zich zoals zij denken dat anderen willen dat zij zich gedragen.

Om cliënten duidelijk te maken dat de ‘innerlijke persoon’ en de ‘uiterlijke persoon’ identiek kunnen en mogen zijn, moeten hulpverleners volgens Rogers zelf congruent zijn. Pas dan leren cliënten dat dit ook voor hen zelf geldt. Met andere woorden; Rogers stelde dat als de hulpverlener congruent gedrag vertoont naar zijn cliënt, de cliënt als vanzelf leert om ook congruent gedrag te vertonen.

Bron BNN, Wikipedia.