In de Venrayse wijk Landweert zag ik een naaktslak. Niet speciaal een boeddhistische naaktslak, maar de verstilde naaktslak bewoog niet.
Inmiddels is het middag. Het is augustus, de zomer vordert. De zon breekt door.
Ik vermoed dat de naaktslak ervandoor is gegaan. De eigenaar van de muur waarop de slak vanochtend rustte, had zorgvuldig gesnoeid. Al het groen op de muur, een soort klimop, was verwijderd.
Het was de tweede keer dit jaar dat ik een naaktslak fotografeerde. De eerste keer, in het voorjaar, las ik over fanatieke bestrijdingscampagnes tegen de slak.
Ingegraven glazen met een restje bier op de bodem, in een tuin waar naaktslakken kennelijk als een epidemie werden gezien, sterkten me in de overtuiging dat het diertje door mensen met vrijzinnige opvattingen als een plaag werd gezien.
Misschien is dat nog steeds zo.
Als ik praktiserend boeddhist was, zou ik de naaktslak niet met bestrijdingsmiddelen, vuur of de diepvries te lijf gaan. Ik heb wel een dakterras maar geen tuin. De één meter lange pootstok voor bijvoorbeeld prei die ik vond op straat, ga ik binnenkort achterlaten bij een tuin met groenten.
Bijvoorbeeld bij de volkstuinen achter de kapel van Veltum. Tot die tijd is de pootstok in de slaapkamer de tandenborstel van mijn hond, omdat ze er graag op knaagt. Betere tandenborstels kende ze niet. Mijn oude knaagt en bijt ze al bijna twee jaar allemaal doormidden.
In de tunnel vlakbij de plek waar ik de naaktslak fotografeerde, vond ik op weg naar huis achtereenvolgens een steen en een peuk van een filtersigaret. Gisteren was er zichtbaar opgeruimd en schoongemaakt door de gemeente, die de tunnel tussen Burggraaf en Landweert formeel gedoogt als graffiticanvas.
Venray gedoogt lang wanorde, ook van gemankeerde anarchisten, graffitikunstenaars en publieke gebruikers van middelen. Maar de gemeentereiniging komt er iedere week.
De tunnel dichtbij waar ik al meer dan een decennium kom is namelijk op de eerste plaats een gewone voetgangers- en fietstunnel.
Peel en Maas Venray wijdde er ongeveer een jaar geleden een voorpagina-artikel aan, met foto.
De naaktslak bij dit blog is nu wel gearriveerd bij het weelderige groen, een meter verderop bij de muur. Deze begrenst een parkeerplaatsje. Bij mijn weten besteedden plaatselijke media niet veel aandacht aan het probleem van de naaktslak.
De steen die ik vanochtend vond bij de tunnel bekraste ik met een schaar. Venray kijkt relativerend naar de A van mijn anarchisme.
De vele stickers op lantaarnpalen in Venray doen een hardnekkige harde kern van oproerkraaiers vermoeden. In dertien jaar Venray maakte ik één georganiseerde demonstratie mee, over het Midden-Oosten. Venrayse anarchisten hebben weinig met spandoeken.
Van een paar kennissen vermoed ik mogelijke betrokkenheid bij die stickers tegen de verkiezingen, het systeem en het koninkrijk. Ze hebben auto’s en banen, net als ik vroeger. De ergste anarchisten die ik hier ken verlaten niet onnodig vaak hun huis, maar dat zijn vrienden. Niemand van hen afficheert zich als boeddhist.
