Deze tekst maakt deel uit van het in 2024 te verschijnen boek ‘Wiswerk; bevrijd menszijn’, van auteur Ad van Dun. Het boek bevat twee visualisatie-oefeningen waarvan dit fragment deel uitmaakt. Deze oefeningen illustreren en accentueren het belevingsaspect van menszijn. Meer informatie hierover is te vinden op https://dharmoebe.nl/visie/wiswerk-boek/
Tuinpaviljoen
Je bestaansbodem blijkt een welkom transformatief terrein te zijn: in het centrum ervan manifesteert zich een vulkaantrechter als wonderlijke krachtbron die mij doorstraalt via een immens oog.
Gezien worden door dit wijsheidsoog is opgenomen worden in de helende werking ervan en voelt als een thuiskomen. Deze vitale, doordringende kracht heeft me behoed voor verloren gaan. Het laat me beseffen hoe moeizaam de achterliggende routes waren en hoe vruchteloos de inspanning: ik kwam hier aan met een hart vol gemis.
Maar deze beleving maakt me sterk. Het moedigt me aan om in lijflijke beleving alles los te laten zodat ik leer onvoorwaardelijk vertrouwen te schenken aan het leven zelf zoals dit zich hier en nu aandient.
Dankzij de warme, uitnodigende gloed van hartsbewustzijn die dit wijsheidsoog vult, beleef ik hetzelfde licht van heldere context en pure bedoeling als het licht dat ook alle leraren heeft doen thuiskomen.
Volkomen ontspannen geef ik me over en laat me zakken erin.
Deze geestesruimte voelt zo natuurlijk vertrouwd dat ik des te actiever nog wil leren hoe een mens dit totaalbestaan voorgoed belichaamt.
Twee dingen zijn me van meet af aan duidelijk:
- ik ben hier veilig,
- ik ben hier om te leren.
Naarmate het oog me opneemt in zijn werking hervat het zijn reguliere taak: ontvankelijk zijn voor tekens van lijden en voor verlangen naar het oplossen ervan. Die harmoniserende taak is zijn centrale opdracht en ik pluk daarvan nu de vruchten.
Zakkend in het ooglicht word ik volledig doorzien en aanvaard. Dit doet me de wezenlijke goedheid van het leven voelen: nergens wordt hier iets verborgen, hooggehouden of afgewezen.
Het voelt in eerste instantie onwennig om me zo onbekommerd te kunnen loslaten en ontspannen. Maar al vlug geniet ik van deze zaligheid want heel mijn lichaam komt tot leven en deint in lichtheid en transparantie. Zo ontspannen me gedragen voelen, zo opgenomen zijn, is een gezegende ervaring: vitale kracht én tijdloze rust.
Het oog bezegelt me, het brengt me tot leven in volwaardig menszijn.
Dit voelt niet als een vorm van extatisch uittreden maar juist als een intreden: alles in deze pure belevingssfeer nodigt uit, biedt ruimte, opent mogelijkheden. Nergens wordt een doel of scenario verkondigd, er is geen punt waarvandaan of waarheen bewogen wordt, geen locatie of identiteit: enkel werking, connectie, aldoordringende voeling.
De ruimte die mij omgeeft is groot en open en wonderlijk vitaal. Hij lijkt nog het meest op een transparant, glazen tuinpaviljoen; de serene schoonheid van deze sfeer is overweldigend.
Het is alsof ik zweef; overal omgeven mij tintelende kleuren en geuren, en mijn gewaarzijn neemt probleemloos de vorm aan van elk miniemste plekje of object dat ik gewaar word. Me lavend aan dit sublieme gespetter word ikzelf ongemerkt herleid tot een vormloos, opgelost veld.
Dit is een hartverwarmend welkom, boeiend op duizenden manieren en ten diepste geruststellend. Niets hier wekt de neiging om vast te grijpen of toe te eigenen. Dankzij de lichtheid en transparantie geeft deze weldadige plek nergens aanleiding tot verzet noch tot hechting, terwijl tegelijkertijd alle dingen hun eigen noodzaak en heiligheid bezitten.
Rondkijkend zie ik boven mijn hoofd een strooien plafond.
Tussen een balk en het stro hangt het verticale, levenloze lijfje met pootjes en staart omlaag van een muisje dat door het plafond is gezakt en vervolgens met zijn nek bekneld is geraakt.
Zelfs de dood maakt blijkbaar deel uit van deze serene biotoop.
De intensiteit en wonderlijkheid van dit onschuldig tafereel doen me stilvallen in een diepe beleving van ontzag.
Mijn geest verruimt zich, de adem komt tot rust; ik voel de grote samenhang van alle transformatie die overal gaande is in alle leven op dit moment.
Wat een diepe goedheid en lichtheid en wonderlijkheid gaan er schuil in elk verschijnsel! Wat een onnaspeurbare, machtige wetmatigheden zijn er gaande in ons bestaan!
