Buddharupa is het contingent aan zichtbare vormen dat de leer van de Boeddha tracht uit te beelden door tempels, beelden, wierook, prostraties, circumambulaties, religieuze opsmuk…
Buddharupa maakt niet het voorwerp uit van mijn beoefening. Anicca daarentegen des te meer. De aard van de dingen. De natuurwet. Dhamma.
Buddharupa is gewoon mijn wereld niet. Zal het ook nooit worden. Net zomin als rococo ooit mijn favoriete kunststijl zal zijn. Buddharupa kan ik geen plaats geven in de essentie van Boeddha’s leer.
Ik begrijp dat al deze vormelijke uitingen voor velen een hulpmiddel van troost zijn. Een surrogaat van de essentie. Veruitwendigingen. Manifestaties van een bepaalde gedachte-inhoud.
Maar hoe ze ooit tot bevrijding kunnen leiden blijft me een raadsel. Overeenkomstig de woorden van de Meester kunnen de wortels van de verkeerde opvattingen die dukkha veroorzaken immers slechts uitgeroeid worden door— aandachtig en gelijkmoedig—diep in jezelf te kijken.
Door diep-in-jezelf-te-kijken.
