Nadat ik op 29 december vorig jaar omstreeks 10.50 uur bij een kassa van Appie aan de Hesseplaats in Bunkerstad samen met nog vier of vijf andere klanten, door een vrouw in een hard achteruit rijdende scootmobiel werd verpletterd, is het zicht op een eigen scootmobiel vergroot. De lichamelijke klachten nemen toe- hoe de andere verpletterde klanten er aan toe zijn weet ik niet, Appie Hesseplaats wilde daar geen onderzoek naar doen. De winst gaat voor de baat.
De afgelopen weken weigerden mijn handen dienst en dat is lastig omdat je veel met je handen doet, vul zelf maar in. Zo zat ik vorige week tegenover mijn huisarts om met haar te overleggen over wat te doen. Zij wist het ook niet en verwees me naar een reumatoloog. Tijdens het consult kroop er een klein, lief spinnetje uit mijn haar, aan een webje of zo. Ik pakte het draadje beet en legde het lieve diertje op de tafel van de arts zodat het z’n weg kon vervolgen. Waarop de dokter er een harde klap op gaf. ‘Zo,’ zei ik, ‘een moord in de spreekkamer, een mooie titel voor een boek, dit diertje heeft ook ouders en kinderen die op haar thuiskomst wachten. Dek maar een bordje minder! Ik ben hier niet blij mee.’ De arts had een blik van het-is-maar-een-spinnetje-hoor.
Bij het verlaten van de spreekkamer sprak ik met haar over compassie en empathie, hoe belangrijk dat is in het contact tussen patiënt en arts. ‘Dat wordt in deze digitale samenleving echt een probleem,’ zei ze,’ veel contacten zijn al digitaal, via allerlei gezondheidsnetten, ik zie steeds minder patiënten life.’
Ik keerde huiswaarts.
Vorige week schreef ik een column over vrijheid van meningsuiting, en herhaalde een artikel waarin ik mijn mening gaf over persvrijheid en het wel en niet plaatsen van teksten in het BD. Lezers reageerden. Ik dacht na over die opmerkingen, ben altijd blij als lezers reageren, ook al ben het niet altijd met ze eens. En zij niet met mij.
Door dat nadenken merkte ik dat ik een gespleten persoonlijkheid heb: de columnist en de volger van de dhamma. Als volger word ik geacht de spraak te bewaken, het handelen, als columnist wil ik prikkelen, zaken uitvergroten. Grensoverschrijdend. Ik grinnik vaak tijdens het schrijven. Voel me leeg en bevrijd. Dat geldt ook voor cartoonisten. Ardan die elke week in het BD een cartoon publiceert, vergroot soms ook om mensen wakker te schudden. Toch voelen we ons boeddhistisch. Is dat erg? We handelen bewust, dat weer wel. Of overtreden we boeddhistische wetten?
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
