Vandaag bewerkte ik voor de krant het bericht over de klimaatstaking van 20tot 27 september. Ik weet niet waarom maar mijn gedachten gingen terug naar 29 oktober 1983 toen ik samen met ongeveer 550.000 anderen in Den Haag demonstreerde tegen de plaatsing van 48 kruisraketten in Woensdrecht. Het was de grootste demonstratie ooit in Nederland en georganiseerd door het Komitee Kruisraketten Nee. Ik heb het speldje nog dat ik tijdens de demonstratie en later ook droeg. Een mannetje dat schopt tegen een kruisraket.
Ik weet nog dat vrienden zich bij mij thuis verzamelden om naar Den Haag af te reizen en mee te lopen. We hadden in de dagen ervoor advertenties in een krant laten zetten waarin we ons uitspraken tegen die moordwapens. En waren gemotiveerd en vastberaden.
Wat ik me nog kan herinneren in die demonstratie is het gevoel van alleen met anderen zijn. We liepen met 550.000 individuen door straten en lanen in Den Haag en ik weet nog dat ik om me heen keek naar de huizen die we passeerden. Alsof ze ons begroetten als goede vrienden. Ik kende Den Haag goed omdat mijn persbureau daar vroeger een redactie had. Maar als demonstrant kijk je heel anders naar je omgeving dan als een journalist, een waarnemer. Ik kan ook nog duidelijk de tred oproepen waarin de demonstranten liepen. Langzaam en beheerst- ook doortastend.
Soms moet je zitten- zoals het mediteren in het boeddhisme wordt genoemd. Soms moet je opstaan om van je aanwezigheid en overtuiging te getuigen. Gelukkig kan dat nog steeds in Nederland. Ook op 20 september.
En garde.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of er kruipt een poes op je hoofd. Of te twijfelen aan het nu. Of gepensioneerde uitvreter te worden.
Henk van Kalken zegt
Ik was er ook bij. Ook in Amsterdam, trouwens. Zelden klonk in Nederland een krachtiger protest tegen de nucleaire waanzin, en zelden had de zittende politiek onder leiding van wijlen Ruud Lubbers en de zijnen groter maling aan de zo duidelijk protesterende stem des volks. Speldje en vlag met de beroemde cartoon van Opland heb ik ook nog steeds in mijn bezit. Die rotdingen – de raketten – blijken trouwens nog steeds gewoon in Nederland opgeslagen te liggen.
WAM van Loenen zegt
Ik moet ook denken aan Het Klein Orkest van Harrie Jekkers die daar gespeeld schijnt te hebben. Was dat al met het nummer ‘Over de muur’? Mooie band met fenomenaal knappe (linkse, zoals dat toen hoorde) teksten, maar ze wilden persé niet té commercieel worden, dat hoorde ook. Ik heb hen laatst, met name Harrie Jekkers, lof toegedicht in een van m’n laatst blogs die ik regelmatig schrijf
http://mede-menszijn.blogspot.com/2019/09/harrie.html
n.a.v. hun reünie laatst in Carré (zelfs), en uitgezonden op tv door de VARA.
Joop Ha Hoek zegt
Ja, ik heb die twee uitzendingen gezien – indrukwekkend.