Daar gaan we weer. Niet omdat ik daar zelf zo’n behoefte aan heb, maar doordat het iedere keer weer ter sprake komt. YOLO… ofwel: je leeft maar één keer. En omdat je maar één keer leeft, enzovoorts…
Misschien leven we inderdaad maar één keer. Ieder in zijn of haar eigen menselijke lichaam. Geen idee. Zou kunnen. Zou ook best eens niet kunnen. Ik weet het niet. Laat dat duidelijk zijn. Edoch, het kan er bij mij niet in dat het daarmee afgelopen is. Ik ben mijn lichaam niet, neem ik aan.
Zou het waar zijn dat je zomaar uit het niets ‘als bewust levend wezen’ geboren wordt, een poosje op aarde rondhuppelt en dan ‘als bewust geleefd hebbend wezen’ weer in het niets verdwijnt, zonder sporen na te laten…? Dat gaat er bij mij niet in. Ik vind dat niet logisch. Want, als het wel zo zou zijn, verliest werkelijk elk menselijk gedoe volledig iedere waarde, behalve voor het korte flitsmoment in de eeuwigheid dat je er toevallig bent. Overtuig mij van het tegendeel, smeek ik iedereen die meent mij te kunnen overtuigen. Leg uit waarom het zin heeft deugden te beoefenen, aardig voor elkaar te zijn, armoede te bestrijden, en nog veel meer. Wat heeft het voor zin om de holocaust te herdenken en om te roepen dat zoiets nooit meer mag gebeuren? Als er niets meer is na de dood, dan kun je toch niet serieus treuren om mensen die er niet meer zijn? Ze kwamen van nergens, waren er even en zijn weer weg. De herdenkende mensen kunnen daar niets aan veranderen. Herdenken vermeerdert dan alleen maar lijden.
Er gaan eeuw in eeuw uit miljoenen mensen op allerlei manieren dood – soms niet erg fraaie manieren, geef ik toe -. In deze 21ste eeuw mag je zelfs over miljarden mensen spreken. Ze worden geboren, zijn er een paar jaar en vertrekken weer voor altijd, zonder daar na vertrek ook maar iets van te merken. De manier waarop ze sterven is niet fraai, maar iedere manier van sterven gaat voorbij, dus ook de minst fraaie. Na hun dood zijn overleden letterlijk en figuurlijk over het lijden heen. Dat geldt voor schuldigen en onschuldigen, jongeren en ouderen, mannen en vrouwen, heiligen en zondaars. Voor iedereen geldt: “Voorbij, voorbij, zelfs daaraan nog voorbij!”. Enne… ook Boeddha is allang dood. Van hem is niets over en zijn leringen zijn evenveel waard als in de wind verwaaiende woorden.
Ik zie de reacties op dit schrijven al voor me, en verwacht daar op voorhand eigenlijk weinig van. Er zullen mensen zijn die zich kapot ergeren aan mijn stellingname. Dat vind ik niet zo bijzonder, en het maakt mij niets duidelijk. Er zullen lieden zijn die wijzen op Gods liefde. Prima, vind ik niet erg origineel. Er zullen mensen zijn die mij cynisch noemen, kortzichtig en cru. Ik ga er niet van wakker liggen.
Hier wil ik het evenwel niet bij laten. Ik voel mij verplicht uit te leggen wat ik er zelf van vind (en ook daar mag je uiteraard op reageren):
Het menselijk bewustzijn bevindt zich ergens in een stadium van ontwikkeling tussen niveau nihil en oneindig. Dat betekent dat er in mijn visie zoiets bestaat als een onsterfelijk bewustzijn. Het menselijk bewustzijn is verder ontwikkeld dan dat van een zandkorreltje en minder ontwikkeld dan het Al-Bewustzijn, waar ik mij geen voorstelling van kan maken. Dat menselijk bewustzijn betrekt (geboorte) een menselijk lichaam, gebruikt dat lichaam tijdens het leven, en laat dat lichaam weer achter (dood). Als bewoner van het lichaam draagt het een (tijdelijke) naam – zoals een auto een kenteken heeft – en trekt het “aan de touwtjes”. Het is zich bewust van wat het vrijwillig doet en niet doet, en veroorzaakt daardoor vrijwillig gevolgen. We hebben het niet over gedwongen worden of zo … op het moment dat je een keuze hebt (bij bewustzijn bent) is alles vrijwillig, zelfs als je de keuze hebt tussen sterven of verder leven. In mijn visie gaat het bewustzijn na de dood gewoon verder… zoals ook de gevolgen van gemaakte keuzes verder reiken dan het graf. In dat licht gaat YOLO alleen op voor het lichaam dat door het bewustzijn is betrokken. Ik vermoed dat ieder menselijk bewustzijn na verlaten van het gestorven lichamelijk huis voortgaat in ontwikkeling. Hoe? Op welk niveau? Waar? Dat zijn vragen waar ik geen antwoord op geef, zo ik dat zou weten. In ieder geval blijf ik vinden dat ALS er na de dood helemaal niets meer is, dan geldt dat voor iedereen. Vroeger, nu en ooit. Als er na de dood helemaal niets meer is, zijn Boeddha, Jezus, Mohammed, Nebukadnezar, Nero, Adolf Hitler – en weet ik veel wie nog meer – gewoon stof en verwaaien zowel hun woorden als hun daden vroeg of laat in de wind.
Overigens wil ik de pret niet bederven: logischerwijze komt er zelfs aan een Al-bewustzijn een keer een einde. Maar dat – lijkt mij – is voor het Al-Bewustzijn (of hoe je het noemen wilt) geen onoverkomelijk probleem. Het zal vast wel weer een keer, ergens, hoe dan ook “opstaan”.
Geef een reactie