De Kloosterbunker ligt op de vijfde etage van een Bunker in Bunkerstad. De Kloosterbunker heeft een eigen voordeur. De hal van het gebouw ook. Je moet aanbellen waarop de bewoner, als hij thuis is, via een intercom vraagt wie er belt en dan op een knopje drukt om de haldeur te openen.
Chef had boeken besteld bij een grote boekenwinkel in Bunkerstad. Dat was gisteren. De winkel beloofde dat de boeken vandaag zouden worden geleverd. De hele dag bleef Chef in de Kloosterbunker om ze in ontvangst te nemen. Even overwoog hij om beneden in de grote hal in zijn brievenbus te kijken, misschien was het pakje klein genoeg om door de brievenbus te kunnen. Maar dat kan morgen ook, dacht Chef. Begin van de avond werd er aangebeld. Chef vroeg via de intercom wie er belde. Een pakje voor u, zei iemand. Chef opende op een knopje om de haldeur et openen. Hij wachtte zeker vier minuten op de galerij voor de Kloosterbunker, op de postbezorger. Die overhandigde hem het pakje. Mooie dagen, zei de man.
Chef dacht: Allemachtig, wat loopt zo’n bezorger veel en wat gaat er veel tijd zitten in het afgeven van een pakje. Bunkerstad staat vol met Bunkers, sommige wel twintig woonlagen hoog. Aanbellen, lift in, galerij op en afgeven. Zonder te mopperen en dan ook nog aan het eind van de werkdag zeggen: Mooie dagen.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen Chef corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren.