Laatst sprak ik met een vriend over het opvoeden van je kinderen. De kinderen zijn niet van ons, geen eigendom, maar wel door ons in samenspraak met de moeders, onze partners, verwekt. Vandaar onze kinderen.
Opvoeden is eigenlijk een vreemd woord voor een situatie waarin je je kinderen het beste probeert mee te geven. Voeden is eigenlijk een beter woord?
Had ik een kinderwens? Had mijn partner een kinderwens? We leefden in de roerige jaren zeventig van de vorige eeuw toen we daar over spraken. Als hippies, evenals onze vrienden. Een kinderwens was ons eigenlijk vreemd, evenals de praktijk.
Op een dag in het derde jaar van ons huwelijk, in het vijfde jaar van ons samenzijn, besloten we om een kind, kinderen te nemen. Maar vrijheid was belangrijk in die wens en de uitvoering. De kinderen mochten geen obstakel voor ons eigen leven worden en wij niet in het hunne. Zeg maar nieuwe leden in ons klaverjasclubje. En zo gebeurde het ook, het werden uiteindelijk twee leden tot mijn partner baarmoederhalskanker kreeg zodat meer kinderen ons gezin niet meer konden verrijken.
Het opvoeden van onze kinderen gebeurde organisch, zonder drang of dwang. Met liefde en betrokkenheid. Nieuw leven, ook voor ons. Voor ons, de ouders, was alles nieuw al leunden we op de ervaringen van onze ouders in dat voeden. Mooie mensen.
We boden onze kinderen veiligheid en zorg, in een toen al soms roerige wereld.
We hebben overigens nooit met de kinderen geklaverjast.
Geef een reactie