Met veel liefde en de beste intenties voedden we ze op, onze kinderen. Desondanks heeft bijna iedereen een groot deel van zijn leven nodig om deze opvoeding weer te boven te komen. En dan begint de ware zoektocht, waarbij alle obstakels en uitdagingen die op ons pad komen bedoeld blijken voor maar één ding: om te ontdekken wie we werkelijk zijn.
Deze tekst stond afgelopen zaterdag in het BD. Die woorden spoken maar door het hoofd van Chef. Heeft hij inderdaad een groot deel van zijn leven nodig om zijn opvoeding weer te boven te komen? Heeft de opvoeding door zijn ouders hem gemaakt tot wie hij is. Wat waren hun intenties, vrije kinderen, geesten maken van hun kinderen, of hun eigen inzichten en denkbeelden klonen? Is hij blij met wie hij is? Is hij blij met wie hij geweest zou zijn als zijn ouders anderen waren geweest? En wie zijn de opvoeders? Broers en zussen, grootouders, ooms en tantes, neven en nichten, of alleen de ouders? De school? TV, internet? Wat is opvoeden? Bij Chef thuis ging het niet alleen om orde, netheid en reinheid, je keurig en aangepast gedragen, geen overlast bezorgen, sociaal zijn, niet oordelend, kennis vergaren, je hand uitsteken naar anderen, maar werd hem met de paplepel de klassenstrijd in gegoten. Met boeken van de Arbeiderspers en verhalen van zijn vader. De macht grijpen, als dat mogelijk is, het kapitaal als vijand. Het leven van de gestaalde arbeider, de atheïst. De een zal het vitaminen noemen, de ander vergif.
Chef denkt de laatste dagen na over opvoeden. Mag je van je kind een socialist maken, of is dat voorbestemd? Mag je van je kind een christen, Jood, boeddhist of moslim maken? Of een racist, een hater? Of een jaknikker, een slaaf? Sommigen zeggen: je wordt in het gezin geboren dat het best bij je past. Als Chef in het gezin naast dat van zijn ouders was geboren, streng gereformeerd, hoe had zijn leven er dan uitgezien?
Ook Chef voedde twee kinderen op. Hij had daar geen enkele opleiding voor genoten. Het ging met vallen en opstaan. Hij gaf waarden door uit zijn leven, hem verstrekt door anderen. En ervaringen die hij zelf had opgedaan. Hij probeerde zijn kinderen geen richting uit te sturen, maar ze demonstreerden wel met hem tegen de kruisraketten. Nou ja, hij nam ze mee, zo klein als ze waren. Het was op een zaterdag, er was geen oppas beschikbaar, legt Chef uit. Hij probeerde er vrije geesten van te maken, onderzoekend, autonoom. Nee, dat probeerde hij helemaal niet, hij legde ze dat op. Opvoeden als gevangenis, een sleepnet. In vrijheid opvoeden is voor zowel de opvoeder als de opgevoedene een utopie, een schijnvertoning. Misschien zijn we inderdaad wel bezig om al die opvoedingslessen van ons af te werpen in ons leven. En worden we dan vrije denkers…? Een boeddha? Zijn er mensen die bewust niet opgevoed zijn en waarom niet? Wat een drukte in het hoofd van Chef.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen Chef corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren.
