Er klonk gejuich, er werd geapplaudisseerd, toen de Indiase maanlander deze week op de achterzijde van de maan neerdaalde. Zelfs de Dalai Lama bracht zijn felicitaties over. Ik werd er somber van, wij mensen vernielden en verziekten onze eigen wereld, onze planeet, en gaan we grondstoffen delven op de maan.
Frans Halsema en Jenny Arean zongen het al lang geleden:
‘Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten hoe
Zelfs de maan staat vol met kruiwagentjes en op Venus zijn instrumenten
En op aarde zingt de laatste vogel in de laatste lente
Hier in Holland sterft de laatste vlinder op de allerlaatste bloem
En alle muziek die overblijft is de supersonische boem’
Van die maangrondstoffen kunnen we bommen maken om elkaar te vernietigen. Ik word zo somber van mannen en vrouwen die opgeleid worden om elkaar te doden. Militairen worden ze genoemd. Dat er een wapenindustrie is die de enige financiële winnaar is in conflicten. Ja, ik ken die argumenten wel van voorstanders van militair doden. ‘We moeten wel als ze (de ander) ons aanvallen.’ Er zijn zelfs boeddhistische geestelijke verzorgers in het leger. Geldt daar ook: de mens is meer dan zijn daad, zoals de BGV’ers in de bajes dat zeggen. Niemand dwingt je toch in Nederland om een militair kloffie aan te trekken en een geweer leeg te schieten op een ander mens?
En dan nog waar ik hevige jeuk van krijg. De mensen die Oekraïne zijn terecht boos dat raketten en ander oorlogstuig hun woningen en levens vernietigen. Nu dreigt Oekraïne hetzelfde te doen door burgerdoelen in Rusland te bestoken met raketten. Daar hoor je niemand over. Oog om oog, tand om tand? Hoe ver kunnen mensen zinken. Dan verdwijnt het licht…
‘En op aarde zingt de laatste vogel in de laatste lente.’
Moedig voorwaarts!
Moge iedereen gelukkig en gezond zijn, met name jij.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
