Gisteren passeerde ik een voordeur van een filiaal van de Kloosterbunker, er lag een klein pakje op de mat op de galerij. Gewoon daar neergelegd door de postbezorger. Toen ik enkele uren de mat weer passeerde was ze leeg.
Regelmatig belt een bezorger van een pakje, hoeft niet altijd PostNL te zijn, aan bij de Kloosterbunker met de vraag of hij daar een pakje mag afgeven dat bestemd is voor een buurmonnik die echter niet thuis is. De Goedmoedige Monnik stemt daar altijd in toe.
Maar dat opvangen is niet altijd zonder risico. Er zijn criminele organisaties actief die pakjes met drugs naar nietsvermoedende burgers sturen. Als die de politie waarschuwen die zo’n pakje komt ophalen nemen de criminelen na een tijdje contact op met zo’n burger met de dringende verzoek de schade te vergoeden. Want anders… Een geval van witwassen. Onlangs werd voor een burger een pakket afgegeven bij een burgerbuurman met plastic tassen met drugs. Politie gebeld en nu maar afwachten. Een pakje voor buren in ontvangst nemen is niet zonder risico.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.