Het jaar 2023 – dag 196 – observator

Als onderzoeksjournalist en misdaadverslaggever was ik gewend om weinig emotie te tonen in gesprekken met criminelen of slachtoffers. Af en toe een knikje ter aanmoediging, dat was het wel. Ik hield afstand om zelf niet te verzuipen in de emoties van anderen, om die tot de mijne te maken. En ook om te observeren, de lichaamshouding van mijn gesprekspartner te kunnen duiden. Dat zegt zoveel. Als je luistert, luister je, zeggen ze in het boeddhisme. Als je praat, praat je. Als je praat luister je niet.

Die gesprekken raakten mij natuurlijk wel, al die shit en ellende, regelmatig nam ik zelfgekozen verlof om met mijn gezin bij te tanken. Ik merk zelf wel dat ik nog steeds een observator ben. Ook door het kloosterleven dat ik leid.

Gisteren vertelde een vriend mij dat het mij toch wel ontbrak aan wat empathie, zo beleefde hij dat.

Ik heb een hekel aan oeverloos gezwam, het blijven praten om geen stilte te creëren. Neem je nog een Kerstboom dit jaar, vraag ik dan, soms in de zomer. Dan pas wordt het stil.

Is luisteren, liefdevol observeren, een gebrek aan empathie?

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.