Gisteren was ik bij Dennis, van Dennis Frietpaleis aan de Parkkade 1 in Rotterdam, een van de mooiste plekken van deze stad vanwege het uitzicht over de Nieuwe Maas en de boten die aanmeren om broodjes in te kopen voor de bemanning. Klanten met zeebenen.
Dennis is een uiterst beminnelijk mens, vol compassie en empathie. En een voortreffelijke kok ook. Zijn zaak is zo klein dat er ongeveer 7 klanten tegelijk in terecht kunnen- als ik er ben 5 vanwege mijn omvang. Als het weer het toelaat wachten de klanten voor de vitrine staand buiten op straat, terwijl Dennis in zijn zaak kokkerelt en de bestellingen klaarmaakt en met de klanten praat. Is het weer slecht dan is het binnen dringen geblazen. Bij Dennis kan je niet pinnen.
We spraken over ons welzijn- Dennis vond dat ik er goed uitzag, terwijl ik me op dat moment lichamelijk helemaal niet zo jofel voelde. ‘Je loopt rot’, zei Dennis, ‘maar je kunt vrijwel alles nog om het aangenaam te houden. Je bent zelfstandig. Als ik ’s morgens uit bed stap zeg ik tegen mezelf- weer een dag zonder hulp of thuiszorg, laat ik daar dankbaar voor zijn’, hield Dennis mij voor. Daar knapte ik van op en even later ook van de broodjes die ik op het straatterras opat. Met zicht op het scheepvaartverkeer op de Maas en langsfietsende mensen op weg naar huis.
Dennis stopt volgend jaar november met zijn zaak. Hij werkt al vanaf zijn 7e en wil met pensioen. ‘Ik zal je missen, Dennis, voor het contact en het lekkere eten dat je met zoveel liefde voor de klanten maakt. Heb je al een opvolger?’ Dennis: ‘Mijn petekind neemt de zaak over en ik begeleid hem in de omgang met mijn en dan zijn klanten. Hij kan koken en bakken als de beste maar mijn klanten hebben deze zaak groot gemaakt. En ik wil ze ook na november volgend jaar niet in de steek laten. Pas als dat contact goed loopt ben ik echt weg.’
Op het straatterras hoorde ik meer mensen informeren naar zijn toekomst. Leuke mensen met wie Dennis al heel lang een relatie heeft. Hij vertelde over zijn petekind en de begeleiding…
Wat op de Parkkade staat te gebeuren is een wedergeboorte bij leven van Dennis, niet voor de volle honderd procent maar wel implementatie van de goede eigenschappen die Dennis tot een zo beminnelijk mens maken in zijn petekind. Hoe mooi. Hij had na de overdracht ook de deur van zijn frietpaleis achter zich dicht kunnen trekken.
Weer een dag zonder hulp of thuiszorg- het is inderdaad iets om blij mee te zijn. Als ik aan het begin van de dag nog in de mand lig en mijn ogen open doe, kijk ik naar de sanseveria op een tafeltje naast de mand. De afgelopen maand zijn er wel 10 staken bijgekomen. Ik sta op en schuif het gordijn open om de plant te laten profiteren van het daglicht. Elke dag hetzelfde ritueel.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of er kruipt een poes op je hoofd. Of te twijfelen aan het nu. Of gepensioneerde uitvreter te worden.