Het jaar 2022 – dag 331 – matthijs

De Volkskrant legde vorige week in een serie artikelen de angstcultuur en vernederingen van minstens 70 medewerkers van De Wereld Draait Door bloot.

Wat mij nog het meest verbaast is dat de medewerkers jarenlang de beledigingen en vernederingen door Matthijs van Nieuwskerk en delen van zijn staf accepteerden.

Een baan is langzamerhand verworden tot een gevangenis, inherent aan het systeem van meester en knecht, arbeid. En een dwangbuis aan maatschappelijke ontwikkelingen, zoals hoge huren, dure hypotheken, kinderopvang, levensonderhoud. Zonder baan kom je met jezelf gecreëerde verlangens en wensen  bij de voedselbank terecht of word je dakloos. Arbeid doet zwijgen. En niet alleen bij Matthijs van Nieuwkerk. Het is slavernij in een moderne vorm.

Ik keek de afgelopen tijd een paar keer naar journalistieke nieuwsprogramma’s op tv waarvoor deskundigen werden uitgenodigd die de slaafsheid analyseerden. De presentatoren wisten van niks tot De Volkskrant over de ellende bij DWDD publiceerde, zeggen ze. Dan denk ik: hoe kan dat nou, in zo’n relatief kleine Hilversumse mediawereld. Dan heb je als journalist je werk niet goed gedaan.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.