De laatste maanden vooral wordt er veel gesproken en geschreven over eenzaamheid. Psychologen, auteurs, programmamakers lichten dat fenomeen, dat heftige vormen aanneemt in deze coronatijd, toe.
Je kunt ook eenzaam zijn zonder alleen te zijn. De voormalige koningin Wilhelmina schreef het boek ‘Eenzaam maar niet alleen’, haar functie bracht die eenzaamheid met zich mee: ze was omgeven door ruim 12 miljoen mensen in die tijd maar kon zich daar niet mee verstaan.
Iedereen kan zich eenzaam voelen, dat gevoel is niet aan leeftijd gebonden.
Ik heb wel eens gelezen: als je het goed hebt met jezelf ben je nooit alleen.
Gisteren zag ik een man op de tv die zich ten gevolge van een plotseling opstekende hersenaandoening jarenlang niet meer kon spreken, bewegen of uiten. De behandelend artsen geven hem nu een allang bestaand rustgevend medisch middel dat de mallemolen in zijn hersenen tot bedaren brengt. Artsen oefenen nu met hem om zijn vaardigheden weer te activeren. Wat is dit, vroeg een arts, een tandenborstel omhoog stekend. Een tandenborstel, zei de man. En wat doe je daar mee? De man bewoog de borstel langs zijn mond en lachte. Ik vermoed dat hij wel eenzaam is geweest, eenzaam maar niet alleen. Het effect van het rustgevend middel is tijdelijk, de hersenen wennen eraan.
De Rotterdamse dichter Jules Deelder schreef: ‘De omgeving van de mens is de medemens’.
Sommige mensen vinden het heerlijk om alleen te zijn, anderen worden gek.
Dan het woord: daar zit een één in. Is het woord zo ontstaan omdat er een één in zit?
Zelf ben ik nooit alleen – maar omgeven door mensen uit wie ik voortgekomen ben. Mijn grootouders, ouders, broers en zussen, ooms en tantes. Duizenden. Vanmiddag reed ik over een weg langs het Kralingse Bos in Rotterdam, waar vroeger Herni watersport zat. Heel lang geleden stopte ik op die plek, met mijn moeder en oudste zus in de auto om iets op te halen bij Herni. Ik wist vanmiddag nog precies wat mijn moeder toen zei tegen mij. Ze sprak vol empathie.
Nee, ik leef niet met geesten. Levende mensen zijn me ook lief.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Michel Ball zegt
Ergens in de jaren 70 las ik in een bundel van de Franse dichter Camille Belguise de regel: “Dans le silence et la solitude on n’entend plus que l’essentiel”: “In stilte en eenzaamheid hoort men niets meer dan het belangrijkste”.