Door mijn zoon Olivier – Heer van het volk – was ik uitgenodigd voor een zogeheten pappadag in en om Leeuwarden. Hij studeerde aan de Hogere Hotelschool in de Friese hoofdstad. Waarom er alleen vaders door de studenten werden uitgenodigd ben ik vergeten, wel dat we op een zaterdag met een bus allerlei locaties in de stad bezochten en het erg naar onze zin hadden. De studenten zorgden voor een hapje en een drankje, zoals dat heet en waren aangenaam gezelschap. Dat was ’s avonds minder toen de studenten op eigen terrein zelf een feestje gingen brouwen. Er werd veel bier gedronken en schunnige liedjes gezongen, ook door Olivier. De pappa’s zonder mama’s voelden zich wat ongemakkelijk en deze pappa besloot op te stappen. Het was wel mooi geweest.
Ik kwam wel vaker in Leeuwarden ook omdat ik in Friesland familie heb wonen, de voorouders van mijn moeder zijn Friezen. Of zomaar bij Olivier op bezoek om bij te kletsen en een bakkie te doen. Olivier kende, zo leek het, alle studenten en andere lieden in Leeuwarden. Als we op weg waren naar een café werden we vaak aangesproken op de grachten. Olivier woonde in een studentenhuis, een mooi pand. De foto hiernaast is in 2001 genomen.
Friesland is zomers en ’s winters mooi. In de zomer met zeilschepen op de meren en in de winter de verstilde pracht van het landschap en de Friezen zelf zonder toeristen. Mijn zoon werd manager van een watersportcentrum in Goingarijp waar hij als kind al kwam in het nemen van zeilles. Hij werd zelf opleider en had alle vaarbewijzen die er maar zijn. Zelf had ik twee zeilboten, ook een houten Valk, een prachtschip. Van varen heb ik geen verstand, ik hield alleen het roer vast. Als er een SOS-situatie dreigde greep Olivier in. Friesland heeft lange tijd mijn voorkeur gehad. Met mijn vriendin, de dochter van zeevisser Thijmen, bezocht ik alle plekjes in de hele provincie. Bossen afgewisseld door weilanden, dijken om het water buiten te houden. Ooievaars, de geur van koffiebranden in Joure.
Een van de meest mooiste plaatsen van Nederland vind ik Moddergat in het Noordoosten van Friesland. De dorpskern ligt aan de zeedijk van de Waddenzee, je kijkt zo het wad op. Indrukwekkend is het monument voor omgekomen zeevissers. Het is er vrijwel altijd rustig, er wonen slechts 225 mensen.
In een inktzwarte periode in mijn leven tijdens de scheiding van de moeder van mijn kinderen was ik ook enkele dagen in Leeuwarden. Dat weekeinde zat ik in een hotel omdat de boedel in ons huis in Brabant werd verdeeld en uit de woning gehaald. Wat voelde ik me alleen en eenzaam in dat hotel. Het ging mij er niet om dat er spullen werden verdeeld, ik had geld genoeg om nieuwe aan te schaffen. In dat hotel besefte ik eigenlijk voor het eerst dat mijn huwelijk over was.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Henk van Kalken zegt
No, ek wer in moai ferhaaltsje, hjer!