Onlangs ontmoette ik ze buiten, in de stromende regen, de twee vrouwen Getuigen van Jehova. Ik had ze al een tijdje niet gesproken, misschien wel een jaar geleden toen ze op een koude winterdag- het ploegje getuigen was behoorlijk groot, ik meen wel zeven, bij mij in de woonkamer totaal verkleumd aan de appeltaart en thee zaten.
De begroeting was nog steeds allerhartelijkst en we informeerden naar elkaars welzijn en geestelijke inspiratie. En natuurlijk werden er tijdschriften uitgewisseld en vertelde ik hoe ik als volger van de dhamma en vriend van de Boeddha de in die teksten genoemde items beleef. De getuigen mediteren ook en dat doet me deugd. Het was een warme ontmoeting. We gingen ieder ons weegs. Ik ben niet in de Boeddha, zij wel in hun God, maar dat maakt niks uit. Het gaat om het menselijk contact.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen.
Vanessa zegt
Als ik ze aan de deur heb maak ik altijd even een praatje met ze. We vergelijken dan altijd onze levensovertuigingen en dan kom je erachter dat we niet heel ver van elkaar afstaan qua normen en waarden.