Ach die ‘drang’ iedere keer toch weer. Ik kan het nu eenmaal niet laten. Vraag me niet waarom, het is een innerlijke neiging om steeds maar weer iets te maken.
Want wat is drang nu eigenlijk? Een kleine zoektocht op het internet levert het volgende op: opwelling, innerlijke drang om iets te doen, impuls, druk, pressie, urgentie enz. Vervolgens zijn er vele hyponiemen, hier volgt een lijstje: aandrang, bekeringsdrang, geldingsdrang, levensdrang, nesteldrang, onderscheidingsdrang, overlevingsdrang, paringsdrang, prestatiedrang, scheppingsdrang, vernieuwingsdrang, zendingsdrang, enz.
Wat beweegt mij om steeds een nieuw ondraaglijk sieraad te maken? Misschien zou ik het kunnen verklaren met een woord uit het voorgaande lijstje; maar ik hoef het niet te kunnen verklaren, uit te leggen. Ik doe het gewoon en ik hoef me niet druk te maken over de stijl, over het resultaat, over wat anderen er van vinden. Ik maak mijn hoofd vrij van kennis en dompel me onder in het construeren van een nieuw ondraaglijk sieraad. Dan ben ik helemaal in het moment en voel me daar goed bij.
Ach, die ‘drang’ toch iedere keer weer. Misschien maak ik wel objecten die not done zijn, ik speel, experimenteer, zonder plan vooraf en ik weet nooit hoe het afloopt. Zijn we vrij van drang? Waarom schrijft men columns, maakt men tekeningen, muziek, boekjes waar de mooiste dingen uit omhoog ploppen, schrijft men over schrijvers die ooit eens iets hebben geschreven over wat ooit was, schrijft men over niets of iets of vol-ledig-heid, schrijft men over boeken waar al zoveel over gezegd is, schrijft men over de vrije wil? Wie het weet mag het zeggen. Ik weet het niet!
Of… misschien… omdat alles met alles verbonden is?
Ach, die trengskes toch.
Want alles is met alles verbonden.
