Drie jaar geleden trad ze aan als coördinator van het hospice in Venray. Ze heeft nooit spijt gehad om bij het hospice te gaan werken. ”Geen dag. Ik ben nog iedere dag verrast over de tomeloze inzet van de medewerkers.”
Afstemmen op de ander. Zonder oordeel. Dat is zo’n beetje het belangrijkste dat de medewerkers van het hospice hun gasten – die naam gebruiken ze voor de cliënten –kunnen doen, aldus coördinator Ariaens. “De medewerkers hebben hun hart op de goede plaats.”
Eigenschappen
Compassie en empathie zijn eigenschappen die noodzakelijk zijn bij het werk in het hospice “In het sollicitatiegesprek kom je er snel genoeg achter of iemand die heeft. En mensen komen hier niet zomaar solliciteren. Dan sta je al op een bepaalde manier in het leven.”
Ze merkt zelf dat ze bijvoorbeeld veranderd is sinds ze kinderen heeft en dierbaren heeft verloren. “Ik heb daardoor meer compassie gekregen.”
Van huis uit is Ariaens verpleegkundige. Na een loopbaan in de zorg en als docent bij het ROC en het Radboudumc, solliciteerde ze drie jaar geleden bij het hospice.
Ze merkte dat ze in het onderwijs steeds vaker achter de computer zat, terwijl ze het contact met de studenten juist zo prettig vond. Toen ze haar baan bij bet Radbpudumc opgaf, vroeg ze zich wel goed af wat ze ging verliezen. “Ik zou er financieel op achterruit gaan en ging verder weg en meer werken dan eigenlijk de bedoeling was. Dat waren de keerzijden. Maar tegelijkertijd wist ik: dit is wat ik wilde.”
Het zaadje werd ruim tien jaar geleden geplant toen haar vader en later haar schoonvader op sterven lagen. Haar vader had ALS en koos voor euthanasie; haar schoonvader had kanker en wilde palliatieve sedatie.
“Ik voelde dat ik de nabijheid met hen in hun laatste fase prettig vond. Ik werd daar rustig van. Ook wilde ik toen graag over de dood praten.”
Omslag
Ariaens is het type dat voor alles open staat. “Ik denk niet snel dat we iets niet kunnen.” Ze is evenmin het type dat zich altijd rigide aan regels houdt. Als ze een kans ziet om een gast te plezieren of iemand toch in het hospice op te nemen, dan zal zij dat zeker niet laten. “Het hospice zit in mijn hart.”
Het leidinggeven, dat bij haar job hoort, was nieuw voor haar, maar vindt ze “fantastisch.” Het hospice heeft sinds haar aantreden een behoorlijke omslag gemaakt. “We moeten zakelijker worden. We zijn een bedrijf dat voor ons bestaansrecht moet vechten. De bezetting van de bedden is essentieel.”
Ariaens erkent dat het huidige zorgsysteem soms dwingt tot andere keuzes. ‘Tot efficiënter werken. Tot het eerder ontruimen van de kamers bijvoorbeeld, zodra die leeg zijn.’
De medewerkers heeft ze uitgelegd hoe het hospice draait. “Dan weten zij waarom wij bepaalde keuzes maken.” Prettig is dat ze zich die organisatiekant van het hospice snel en met plezier eigen heeft gemaakt. “Er is veel meer dat hier speelt dan alleen het zorgaspect. Dat maakt het juist zo interessant.”
Wrang
Het hospice is er voor mensen met een levensverwachting van maximaal 13 weken.
Wrang is het dat Ariaens verhalen kent van gasten die thuis in hun eentje hun einde zien naderen, naar het hospice gaan en daar opbloeien door de aandacht die ze krijgen van de medewerkers. Zij kunnen dan vaak weer naar huis gaan. Er wordt kritisch gemonitord of een gast (nog) de juiste indicatie heeft. Zo niet, gaat iemand ook echt naar een geïndiceerde plek, meestal een verpleeghuis. “Ook al is dat niet fijn”
Over de toekomst van het hospice is de coördinator aan het nadenken. Er liggen al plannen voor het uitbreiden van het gebouw en het aantrekken van andere doelgroepen. “Opvallend is bijvoorbeeld dat we zelden gasten krijgen met een islamitische achtergrond.” Deels is dat te verklaren door het feit dat in die cultuur familieleden meer voor elkaar zorgen dan we hier gewend zijn. Mogelijk spelen er meer factoren. “Dat wil ik laten onderzoeken. Maar er zijn meer ideeën voor samenwerking. Ook lokaal wat terug doen wordt verkend. Bijvoorbeeld. om eenzame ouderen hier te laten eten. Koks hebben we toch al.” Enig aandachtspunt is dat het niet handig is wanneer ze er zijn op het moment dat mensen afscheid nemen van een overleden persoon.” Maar Ariaens zal daar ongetwijfeld wel een oplossing voor vinden. “Beperkingen zijn er om op te lossen. En ik realiseer me: met het hospice hebben we goud in handen. Dat moeten we koesteren.”
Geef een reactie