Awareness is itself.
It does not seek any object.
There are no Dharmas to stop doing or to work on.
Our true minds are an awareness that we do not give up,
So in the mandala of the great perfection
Engagement and non-engagement are not two things.
There are no Dharmas to study or to practice.
The Ti unites the wheel to the awareness.
Buddhas and sentient beings are not two,
So we do not summon them.
They are present from the primordial.
This resembles practice without travel:
We are not attached,
So it is called the level of Lotus Eyes.
The true nature of all the Dharmas
Is to maintain every form,
While being essentially empty.
All Dharmas,
All of them,
With none excepted,
When united in non-dual awareness,
Will be understood.
This topic is not a distraction.
In the truly primordial Bodhicitta,
Causes and results are not distinguished,
For they are subsumed into the one.
This is beyond words and letters.
The totality of the apparent world
Is primordial Buddhahood.
Without our seeking it,
We abide in the sphere of the circle.
De Grote Perfectie, ook bekend als de Atiyoga of Dzogchen (rDzogs chen), is een traditie van esoterisch boeddhisme die voor het eerst werd overgedragen van India naar Tibet in de achtste eeuw van de gewone jaartelling. De Tantra’s die in dit boek worden vertaald behoorden tot de vroegste vertalingen in het Tibetaans en zijn bewaard gebleven in de manuscriptenverzamelingen die bekend staan als de Honderdduizend Tantra’s van de Ouden (rNying ma rgyud ‘bum) en de Honderdduizend Tantra’s van Vairochana (Vairo’i rgyud ‘bum). De Tantra van de Negen Ruimten vermeldt duidelijk dat het werd vertaald door Vairochana, een Tibetaanse monnik die in de achtste eeuw naar India was gegaan op zoek naar de leringen over ogenblikkelijke verlichting, en Sri Singha, wat aangeeft dat de vertaling werd gedaan terwijl Vairochana nog in India was met zijn goeroe. De Vissenwiel Tantra geeft niet aan wie de vertalers waren, maar de opname ervan in de Honderdduizend Tantra’s van Vairochana is het bewijs dat de Tibetaanse traditie het als het werk van Vairochana beschouwde. Ik heb de Tibetaanse teksten van deze werken opgenomen voor je gemak en om te helpen deze oude literatuur te behouden. Veel van de Tantra’s van de Grote Perfectie vermelden duidelijk dat ze bedoeld zijn voor iedereen om te lezen, terwijl sommige verklaard worden zeer geheim te zijn. De twee Tantra’s die in dit boek worden vertaald zijn geheim en niet bedoeld om wijd en zijd te worden verspreid. De Vissenwiel Tantra stelt: “Dit zijn de mondelinge overleveringen uit de afgelegen spelonken, de kwintessens van kwintessens van de leringen. Als ze verspreid worden, zal de dakini Sri Jamunta werkelijk onze harten uitrukken.” De Tantra van de Negen Ruimten stelt: “Leer dit niet aan drie mensen. Het is nagelaten aan een enkele zekere regent.” We kunnen er zeker van zijn dat deze Tantra’s inhoud bevatten die zeer geheim is. Deze Tantra’s zijn echter niet zoals sommige geheime Tantra’s uit de boeddhistische en hindoeïstische tradities die verborgen seksuele praktijken beschrijven of uitgebreid gecodeerde mantra’s bevatten. Als we ze lezen, kunnen we ons afvragen waarom ze als geheim worden beschouwd, aangezien ze geen enkele vorm van grensoverschrijdend gedrag voorstaan. Het is de moeite waard om te onthouden dat in de wereld waarin deze boeken werden geschreven, de enige manier om een boek te krijgen was om het te kopiëren van iemand die het had. Een goeroe die in het bezit was van boeken zou iemand heel zorgvuldig evalueren voordat hij of zij de kans kreeg om ze te kopiëren of te laten kopiëren. Als de inhoud van een boek zodanig was dat er problemen zouden kunnen ontstaan als het verkeerd begrepen zou worden, zou de kans voor een student om het te krijgen en te kopiëren drastisch worden verkleind. Dat is het geval met de boeken in deze bundel. De inhoud is van dien aard dat hij gemakkelijk verkeerd begrepen zou kunnen worden, met als gevolg problemen voor degenen die er kopieën van hadden, en het verlies van de boeken zelf. De wereld van boeken is drastisch veranderd sinds de opkomst van de drukpers en de opkomst van waarden die vrijheid van informatie voorstaan. We hoeven niet langer bang te zijn dat een boek verloren gaat voor de wereld als we het uitlenen aan een onvoorzichtig persoon. Mijn eigen leraar, Dilgo Kyentse Rinpoche, publiceerde foto-edities van de Honderdduizend Tantra’s van de Ouden, waardoor ze over de hele wereld beschikbaar waren. Bij het vertalen en publiceren van deze Tantra’s is het niet mijn bedoeling om parels voor de zwijnen te gooien, maar om deze werken beschikbaar te maken voor die studenten en leraren over de hele wereld die de inhoud ervan vereren en serieus nemen.
Christopher Wilkinson begon zijn carrière in de boeddhistische literatuur in 1972 op vijftienjarige leeftijd, toen hij de toevluchtsgeloften van zijn goeroe Dezhung Rinpoche aflegde. In datzelfde jaar begon hij met de formele studie van de Tibetaanse taal aan de Universiteit van Washington onder Geshe Ngawang Nornang en Turrell Wylie. Daarna ontving hij veel instructies van Kalu Rinpoche en voltooide hij de traditionele beoefening van vijfhonderdduizend Mahamudra-voorbereidingen. Hij werd boeddhistische monnik op achttienjarige leeftijd en woonde in het huis van Dezhung Rinpoche terwijl hij verder studeerde aan de Universiteit van Washington. Hij studeerde af in 1980 met een B.A. in Aziatische Talen en Literatuur en een B.A. in Vergelijkende Religie (College Honors, Magna Cum Laude, Phi Beta Kappa). Na een rondreis van twee jaar langs boeddhistische pelgrimsoorden in heel Azië werkte hij vijf jaar in Seattle, Washington, waar hij vluchtelingen hervestigde. Daarna ging hij naar de Universiteit van Calgary voor een M.A. in boeddhistische studies, waar hij een baanbrekende scriptie schreef over de Yangtik-transmissie van de Grote Volmaaktheid-traditie, getiteld “Clear Meaning: Studies over een dertiende-eeuwse rDzog chen Tantra”. Vervolgens werkte hij aan een kritische editie van de Sanskriet tekst van de 20.000 regels tellende Perfectie van Wijsheid in Berkeley, Californië, gevolgd door een intensieve studie van de Birmese taal in Hawaï. In 1990 begon hij drie jaar als gasthoogleraar Engelse literatuur in Sulawesi, Indonesië, waar hij de overblijfselen van het oude Sri Vijaya Rijk onderzocht. Hij werkte enkele jaren als onderzoeker voor de Shelly and Donald Rubin Foundation en speelde een rol in de vroege ontwikkeling van het Rubin Museum of Art. In de jaren daarna werd hij Research Fellow aan het Centre de Recherches sur les Civilisations de l’Asie Orientale, Collège de France, en doceerde hij vijf jaar als adjunct professor aan de Universiteit van Calgary. Hij heeft vele delen met vertalingen gepubliceerd en gaat hiermee door.
